To The One I Love

And if eternity is the time I must wait
Than I will wait all eternity
For as the earth crumbles away
My feelings are indestructible
And if you keep going on your way
I'm afraid to say
I may always be trapped in this game
For as long as the sun rises
And the stars shine
My feeling for you will stay the same

Love Hurts

Fable of the Mermaid and the Drunks

All those men were there inside,
when she came in totally naked.
They had been drinking: they began to spit.
Newly come from the river, she knew nothing.
She was a mermaid who had lost her way.
The insults flowed down her gleaming flesh.
Obscenities drowned her golden breasts.
Not knowing tears, she did not weep tears.
Not knowing clothes, she did not have clothes.
They blackened her with burnt corks and cigarette stubs,
and rolled around laughing on the tavern floor.
She did not speak because she had no speech.
Her eyes were the colour of distant love,
her twin arms were made of white topaz.
Her lips moved, silent, in a coral light,
and suddenly she went out by that door.
Entering the river she was cleaned,
shining like a white stone in the rain,
and without looking back she swam again
swam towards emptiness, swam towards death.

Pablo Neruda


Pablo Neruda (July 12, 1904 – September 23, 1973)ပါဘလိုနီရူးဒါးရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္လို ေရးဖြဲ႔ထားတာပါ။ လမ္းေပ်ာက္ေနရွာတဲ့ ေရသူမေလးတစ္ေယာက္ အင္း.. ဒါမွမဟုတ္လည္း ေရသူမေလးတစ္ေကာင္ေပါ့ေလ အရက္မူးေနတဲ့လူေတြၾကားထဲကို ေရာက္လာရွာသတဲ့။ ျမစ္ထဲကလာတဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ ဒီေလာကမွာ အသစ္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေလာကၾကီးအေၾကာင္းကို ဘာမွမသိရွာပါဘူးတဲ့။ အရက္သမားေတြက သူမကို တံေတြးေတြနဲ႔ေထြးၾကတယ္။ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းစြာ၊ ညစ္ညမ္းယုတ္မာစြာ ေစာ္ကားၾကတယ္။ သူမရဲ႕ ၾကည္လင္ေတာက္ပတဲ့ အသားအေရနဲ႔ ေရႊေရာင္ရင္သားအစံုမွာ အဲဒီ ညစ္ညမ္းမႈေတြနဲ႔ ဖံုးလြမ္းသြားခဲ့ရေပါ့။ မ်က္ရည္ဆိုတာကို မသိတဲ့ သူမကေတာ့ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ပါဘူး။ မီးကၽြမ္းထားတဲ့အရက္ပုလင္းဆို႔ေတြ စီးကရက္တိုေတြနဲ႔ သူမတစ္ကိုယ္လံုးကို ညစ္ေပမည္းေမွာင္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီအရက္ဘား ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲ အရူးေတြလို လူးလွိမ့္ရယ္ေမာၾကေသးသတဲ့။

သူမကေတာ့ ေျပာစရာစကားဆိုတာ မရွိတဲ့အတြက္ အေစာ္ကားခံရမႈေတြအတြက္ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ မေျပာခဲ့ႏိုင္ရွာပါဘူးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၀င္လာတဲ့တံခါးကပဲ ျပန္ထြက္သြားခဲ့ရွာတယ္။ သူမရဲ႕ကိုယ္ေပၚက ညစ္ေထးမႈေတြကို မိုးေရထဲက ေက်ာက္ျဖဴတံုးေလးတစ္ခုလို ျဖဴေဖြးေတာက္ပသြားေအာင္ ေဆးေၾကာေပးမယ့္ ျမစ္ထဲကိုပဲေပါ့။ ေနာက္ကိုျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ေရထဲမွာကူးခပ္သြားခဲ့တယ္။ အႏွစ္မဲ့တဲ့ ဗလာဟင္းလင္းျပင္ဆီကို ကူးခပ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသျခင္းတရားဆီကို ကူးခပ္သြားခဲ့ရွာတယ္။

ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ ေရသူမေလးကို သနားမိပါတယ္။ အရက္မူးသမားတစ္စုရဲ႕ ရက္စက္စြာေစာ္ကားတာကို ခံခဲ့ရျပီး ျမစ္ထဲမွာ ေသဆံုးသြားရရွာတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးေနာက္ကြယ္မွာ ပံုျပင္ေလးထက္ပိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႔ ေ၀ဖန္သူေတြက ဆိုၾကပါတယ္။ ပထမဆံုးကေတာ့ မိန္းမသားေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ေယာက်ၤားေတြရဲ႕ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်မႈကို ခံခဲ့ရတာပါတဲ့။ အထူးသျဖင့္ စစ္ပြဲကာလေတြဆိုရင္ ေအာင္ႏိုင္သူစစ္သားေတြဟာ မိန္းမသားေတြကို အႏိုင္အထက္က်ဴးလြန္တာဟာ တရား၀င္အခြင့္အေရးလို ျဖစ္ေနပံုေပါ့။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ နီရူးဒါးက လူေတြရဲ႕ အရိုင္းအစိုင္းသာသာ အဆင့္အတန္းကို ေျပာခ်င္တာပါတဲ့။ လူေတြဟာ တူရာတူရာစုေပါင္းမိရင္ အထိန္းအကြပ္မဲ့တဲ့အေျခအေနေရာက္ရင္ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြ ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရတဲ့ အရိုင္းအစိုင္းစိတ္ဟာ ေပါက္ကြဲထြက္လာတက္တာကို ေျပာခ်င္တာလို႔ဆိုပါတယ္။ အရက္ေသစာမူးယစ္ျပီး လူစိတ္ေပ်ာက္ျပီး တိရိစာၦန္သာသာစိတ္နဲ႔ လမ္းေပ်ာက္ရင္းေရာက္လာရွာတဲ့ လွပအျပစ္ကင္းစင္တဲ့၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ လူသားမဟုတ္တဲ့ တိရိစာၦန္မေလးတစ္ေကာင္ကိုေတာင္ ၀ိုင္းျပီးေစာ္ကားလိုက္ၾကတာကို ပံုေဖာ္ထားတာလို႔ ဆိုပါတယ္။

တတိယကေတာ့ သဘာ၀တရားနဲ႔ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားလာျခင္းရဲ႕ ထိပ္တိုက္ျဖစ္မႈကိုေျပာခ်င္တာပါတဲ့။ လူေတြရဲ႕ ေနထိုင္မႈစရိုက္ ယဥ္ေက်းမႈ အတက္ပညာေတြ ထြန္းကားလာေလေလ သဘာ၀တရားနဲ႔ ဆန္႔က်င္လာေလေလ ျဖစ္လာတဲ့ အေနအထားကို ေျပာခ်င္တာပါ။ သဘာ၀အရင္းအျမစ္ေတြကို မဆင္မျခင္ ထုတ္ယူသံုးစြဲမႈ၊ သိလို႔ပဲျဖစ္ေစ မသိလို႔ပဲျဖစ္ေစ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးျပဳမႈေတြေၾကာင့္ ရာသီဥတုေတြေဖာက္ျပန္လာရတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္အေနနဲ႔ဆိုရင္ စက္မႈအတက္ပညာထြန္းကားလာျခင္းနဲ႔အတူ ကမ႓ာေျမၾကီးပိုမို ပူေႏြးလာတယ္။ အိုဇုန္းလႊာေပါက္ျပဲမႈေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေတြဟာ ကမ႓ာေျမၾကီးကို ေစာ္ကားေနတာနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပံုရပါတယ္တဲ့။ ဒီပံုျပင္မွာေတာ့ သဘာ၀ျဖစ္တဲ့ ေရသူမေလးဟာ အရက္မူးသမားေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရတယ္။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ သဘာ၀တရားၾကီးလဲ လူေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးေသဆံုးရမလား..။ နီရူးဒါးရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အေတြးဟာ ဒီေန႔အထိ လူသားေတြကို သတိေပးေနဆဲပဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ဖတ္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းကို ေ၀မွ်ခံစားၾကည့္ျခင္းပါခင္ဗ်ာ။
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါတဲ့။ ဘယ္ဆီဘယ္တံုးကမွန္းမသိရတဲ့ ကာလတစ္ခုကပဲလို႔ ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ မယားေလးေယာက္ရွိတဲ့ ကုန္သည္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို သူေသခါနီးဆဲဆဲမွာ ေရးခဲ့တာေပါ့။ မယားေလးေယာက္နဲ႔လူရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္လို႔လဲ ဆိုခ်င္ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလိုပါ။ ေစာေစာက ေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ သူ႔မွာ မယားေလးေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီေလးေယာက္ထဲမွာ ေလးေယာက္ေျမာက္မယားကို သူက အခ်စ္ဆံုးပါတဲ့။ သူေလးအတြက္ဆိုရင္ ေကာင္းေပ့ ညြန္႔ေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ဆင္တယ္။ သူေလးကို အႏူးညံ့ဆံုး အေပ်ာ့ေျပာင္းဆံုး ဆက္ဆံတယ္။ သူ႔မွာ ရွိသမွ် အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ အရာေတြကို သူေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္တဲ့။

တတိယမယားကိုက်ေတာ့လဲ သူသိပ္ခ်စ္တာပဲတဲ့။ ဒီမယားေလးကေတာ့ သူ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခုပါတဲ့။ သူေလးနဲ႔တြဲျပီး မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြၾကား ပြဲတက္ရတာ အေတာ္ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူေလး ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ဘယ္သူနဲ႔ လိုက္ေျပးသြားမလဲလို႔ သူ႔မွာ အျမဲစိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔့ စိုးရိမ္ေနရပါတယ္တဲ့။

ဒုတိယဇနီးကိုလည္း သူက ခ်စ္တာပဲတဲ့။ အင္း.. အခ်စ္ေတြ တယ္ေပါေနာ္။ သူေလးကေတာ့ သိပ္ကိုၾကင္နာတက္ျပီး အကူအညီအရမ္းရတဲ့ မိန္းမပါတဲ့။ အျမဲလည္း သည္းခံတက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူေလးဟာ သူ႔ရဲ႕ တီးတိုးေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ပါတဲ့။ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲမႈေတြ ႀကံဳလာရတဲ့အခါတိုင္း သူ႔ကိုကူညီျပီးေတာ့ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းေပးတက္သူပါတဲ့။

ပထမ မယားႀကီး။ သူကေတာ့ သိပ္ကို သစၥာရွိတဲ့ အေဖာ္ပါတဲ့။ သူ႔ရဲ႕ စည္းစိမ္ဥစၥာရွာေဖြမႈေတြ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အမ်ားဆံုးကူညီအက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ ဇနီးသည္တစ္ေယာက္ေပါ့။ တစ္အိမ္လံုးရဲ႕ ကိစၥ၀ိစၥေတြကိုလည္း သူပဲ စီမံခန္႔ခြဲတာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ပထမမယားႀကီးကိုက်ေတာ့ သူက မခ်စ္ဘူးတဲ့ဗ်။ ဟိုကေတာ့ သူ႔ကို တကယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ရွာပါတယ္။ သူကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ အမွတ္မထား ဂရုမစိုက္မိတက္ပါဘူးတဲ့။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကုန္သည္ဟာ နာမက်န္းျဖစ္လာပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ သူဟာ ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာပါတယ္တဲ့။ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ျပည့္စံုၾကြယ္၀တဲ့ သူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိလာပါတယ္။ အင္းေပါ့ မယားေလးေယာက္အေၾကာင္းလဲ ပါတာေပါ့။ သူက “အခုငါ့မွာ မယားေလးေယာက္ေတာင္ရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါေသသြားရင္ တမလြန္မွာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ။ အရမ္းကို အထီးက်န္မွာပဲ” လို႔ စဥ္းစားမိသတဲ့။

အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ရဲ႕အခ်စ္ဆံုး စတုတၳမယားေလးကိုေခၚျပီး ေျပာပါတယ္။ “မိန္းမေရ မင္းကို ကိုယ္အခ်စ္ဆံုးပါ။ မင္းအတြက္ဆို ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ပံုေအာေပးခဲ့တယ္။ မင္းကိုလည္း အရမ္းကို ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္ေသရေတာ့မယ္။ မင္း ကိုယ္နဲ႔လိုက္ျပီး အေဖၚလုပ္ေပးႏိုင္မလားကြယ္”
“ဟင့္အင္း လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး” သူေလးက ျပန္ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း စကားတစ္ခြန္းေတာင္ ထပ္မေျပာေတာ့ပဲ အနားကထြက္သြားပါသတဲ့။

ဒီအေျဖဟာ သူ႔ရဲ႕ႏွလံုးသားကို ဓါးထက္ထက္နဲ႔ မႊန္းလိုက္သလိုပါပဲတဲ့။ ကုန္သည္ဟာ သိပ္ကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသြားျပီး တတိယ မယားကို ေခၚျပီး ေျပာျပန္ပါတယ္။
“မိန္းမေရ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မင္းကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္ေသရေတာ့မယ္။ မင္း ကိုယ္နဲ႔လိုက္ျပီး အေဖၚလုပ္ေပးႏိုင္မလားကြယ္” “ဟင့္အင္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးရွင္” တတိယမယားက ျပန္ေျပာပါတယ္။ “ဘ၀ဆိုတာ ရွင္သန္ေနရတာ သိပ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ရွင္ေသသြားခဲ့ရင္ က်မကေတာ့ ေနာက္အိပ္ေထာင္ျပဳမွာပါ”
ကုန္သည္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ကြဲအက္ေၾကမြသြားျပီး ေအးခဲသြားခဲ့ပါတယ္။

သူက တတိယ မယားကို ေခၚျပီးေမးျပန္ပါတယ္။ “မိန္းမေရ ကိုယ္ အကူအညီလိုတဲ့အခါတိုင္း မင္းဆီကို လာခဲ့တယ္ေနာ္။ မင္းကလဲ ကုိယ့္ကို အျမဲတမ္း ကူညီေပးခဲ့တယ္။ အခု ကိုယ္မင္းရဲ႕ အကူအညီကို လိုေနျပန္ျပီကြယ္။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့အခါ မင္း ကိုယ္နဲ႔လိုက္ျပီး အေဖၚလုပ္ေပးႏိုင္မလားဟင္”
“မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးရွင္၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ အစ္ကို႔ကို က်မ မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး” တတိယဇနီးသည္က ျပန္ေျဖပါတယ္။ “က်မအလြန္ဆံုးလုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ အစ္ကို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လိုက္ပို႔ေပးႏိုင္တာ တစ္ခုပါပဲ”
ဒီအေျဖဟာ မိုးႀကိဳးသြားတစ္ခုလို သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ေခ်မြဖ်က္ဆီးလိုက္ျပီး သူဟာ ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ ယူႀကံဳးမရျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အသံတစ္သံက ေျပာပါတယ္။ “က်မ ရွင္နဲ႔အတူ သြားပါ့မယ္။ ရွင္ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား က်မအတူလိုက္ခဲ့ပါမယ္” ကုန္သည္က ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အစာအဟာရ မျပည့္၀တဲ့လူတစ္ေယာက္လို ပိန္လွီျပီး အရိုးနဲ႔အေရပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပထမဇနီးသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကုန္သည္ဟာ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာနဲ႔ ေျပာရွာပါတယ္။ “ကိုယ္ ဂရုစိုက္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္တံုးက မင္းကို အခုထက္အမ်ားႀကီး ပုိျပီး ဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာပါကြယ္”

အခုေတာ့ ကုန္သည္ဟာ ေသဆံုးသြားေလာက္ေရာေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ ပထမဇနီးသည္လဲ သူနဲ႔အတူ လုိက္သြားေလာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ ဘ၀မွာ မယားေလးေယာက္စီ ရွိပါသတဲ့

၁။ စတုတၳမယားဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရုပ္ခႏၶာကိုယ္ပါတဲ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူ႔ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ရက္ရက္ေရာေရာ အလွဆင္ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ကို စြန္႔ခြာသြားမွာပါပဲတဲ့။

၂။ တတိယမယားဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ရာထူးဂုဏ္သိမ္ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြပါတဲ့။ က်ေနာ္တို႔ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ တျခားသူေတြဆီကို ေရာက္သြားမယ့္ အရာေတြပါတဲ့။

၃။ ဒုတိယ မယားဆိုတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြပါတဲ့။ ရွင္သန္ေနထိုင္စဥ္အတြင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင္းႏွီးခ်စ္ကၽြမ္း၀င္မႈေတြရွိၾကေပမယ့္ သူတို႔တစ္ေတြ အလြန္ဆံုး အတူရွိေနႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ခ်ိန္ အထိပါပဲတဲ့။

၄။ ပထမ မယားႀကီးဆိုတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္၀ိညာဥ္ပါတဲ့။ ရုပ္၀တၳဳေတြ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြနဲ႔ ကာမဂုဏ္အာရံုေတြေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ရင္း အျမဲလိုလို ေမ့ေလွ်ာ့ ဥေပကၡာျပဳထားျခင္းခံေနရတဲ့ အရာပါတဲ့။

စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ တကယ္ေတာ့ စိတ္၀ိညာဥ္ကသာ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္သြားသြား အျမဲအတူလိုက္ေနမယ့္ အရာပါ။ အိပ္ယာေပၚမွာ ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေမ်ာေနမယ့္ အခ်ိန္အထိမေစာင့္ပဲနဲ႔ အခုကတည္းက သူ႔ကို က်န္းမာသန္စြမ္းလာေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ထားဖို႔ဆိုတာ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းတစ္ခု မဟုတ္လားဗ်ာ။

(အင္တာနက္မွာ ေတြ႔ရတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အစၥလမ္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္၀ိညာဥ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ‘ကမၼ’ သို႔မဟုတ္ ‘ကံ’ လို႔ အစားထိုး မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။)
မူရင္းကိုဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလင့္ ကိုသြားၾကည့္ပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

What is Life?

Life is a challenge - meet it
Life is a gift - accept it
Life is a sorrow - over come it
Life is a tragedy - face it
Life is a mystery - unfold it - unsolve it
Life is a opportunity - take it
Life is a promise - complete it
Life is a struggle - fight it
Life is a goal - achieve it
Life is love - love it
Life can be adventures - have fun
Life is a duty - perform it
Life is a game - out smart it
Life is a beauty - praise it
Life is life - live it - make of something good of it

ဒီစာကေလးက Jessica Workman ဆိုတဲ့ ၁၅ အရြယ္ခ်ာတိတ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာစုေလးေတြက က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖတ္ဖူးေနတဲ့ စာအတိုေလးေတြပါ။ သူကျပန္ျပီး စုစည္းထားတဲ့ သေဘာပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ လွ်ာရွည္ျပီး ဘာသာမျပန္ေတာ့ပါဘူးေနာ္။ ၅ ေၾကာင္းေျမာက္က unsolve it ဆိုတာကေတာ့ Grammar အရ မွားေနတယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မူရင္းအတုိင္းပဲ ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။ ၁၁ ေၾကာင္းေျမာက္က Life can be adventures - have fun ဆိုတာမွာလည္း က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက မွတ္မိတာကေတာ့ Life is an adventure - dare it ပါ။ ဒါက ပိုျပီး သင့္ေလွ်ာ္မယ္လို႔ ထင္တာပဲေနာ္။

Life is Fine

I went down to the river,
I set down on the bank.
I tried to think but couldn't,
So I jumped in and sank.

I came up once and hollered!
I came up twice and cried!
If that water hadn't a-been so cold
I might've sunk and died.

But it was Cold in that water! It was cold!

I took the elevator
Sixteen floors above the ground.
I thought about my baby
And thought I would jump down.

I stood there and I hollered!
I stood there and I cried!
If it hadn't a-been so high
I might've jumped and died.

But it was High up there! It was high!

So since I'm still here livin',
I guess I will live on.
I could've died for love--
But for livin' I was born

Though you may hear me holler,
And you may see me cry--
I'll be dogged, sweet baby,
If you gonna see me die.

Life is fine! Fine as wine! Life is fine!

Langston Hughes
(1902 - 1967)

ဘ၀ဆုိတာ ေနေပ်ာ္စရာ

ျမစ္ကမ္းနားကိုဆင္းခဲ့သပ
ကမ္းစပ္မွာထိုင္ခဲ့တယ္
ေတြးေလေတြးေလ အေျဖမရ
ေရထဲခုန္ခ် ေသလိုက္တယ္။

တစ္ႀကိမ္ျပန္အေပၚမွာ အက်ယ္ႀကီးေအာ္တယ္
ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္မွာ ေအာ္ငိုတယ္
တကယ္လို႔သာ အဲေလာက္ႀကီးမေအးခဲ့ရင္ေပါ့
ငါ့ကိုယ္ငါ ေရနစ္ေသမိမွာပါ။

အခုေတာ့ ေရကသိပ္ေအးလြန္းတယ္.. အရမ္းကိုေအးလြန္းတယ္ေလ..။

ဓါတ္ေလွခါးနဲ႔ေပါ့
ဆယ့္ေျခာက္ထပ္ကို တက္ခဲ့တယ္
အခ်စ္ကေလးအေၾကာင္းကို ေတြးမိေပါ့
ခုန္ခ်လိုက္ေတာ့မယ္ စဥ္းစားခဲ့တယ္

အဲဒီမွာရပ္ရင္း အက်ယ္ႀကီးေအာ္တယ္
အဲဒီမွာရပ္ရင္း ေအာ္ငိုမိတယ္
တကယ္လို႔သာ အဲေလာက္မျမင့္ရင္ေပါ့
ငါ့ကိုယ္ငါ ခုန္ခ်သတ္ေသမိမယ္

အခုေတာ့ အရမ္းျမင့္လြန္းေနတယ္.. သိပ္ကိုျမင့္ေနတယ္ေလ..။

အင္း.. အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက
အခုထိအသက္ရွင္ေနတံုးပဲ
အခ်စ္အတြက္ ေသေတာ့မလို႔
ဒါေပမယ့္ ေမြးဖြားလာတဲ့အတြက္ ရွင္သန္ရဦးမယ္။

ငါေအာ္တာေတြ ငါငိုတာေတြကို
မင္းေတြ႔ခ်င္ေတြ႔လိမ့္ေပမေပါ့ အခ်စ္ကေလးေရ
ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ အရႈံးေပးမွာမဟုတ္ဖူး
မင္းကငါ့ကိုေသေစခ်င္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ေပါ့ေလ..

ဘ၀ဆိုတာ သိပ္ကိုေကာင္းတယ္..
၀ိုင္အရက္လို ႏူးညံ့တယ္..
ဘ၀ဆိုတာ ေနေပ်ာ္စရာ..။

ဒီကဗ်ာကေတာ့ အေမရိကန္နီဂရိုးကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာ Langston Hughes (1902 - 1967)ရဲ႕ လက္ရာပါ။ တုိက္ရိုက္ဘာသာျပန္ထားတာ သိပ္ေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားနာလြန္းလို႔ ဒီေန႔ေတာ့ ပို႔စ္တစ္ခု ရေအာင္တင္မယ္ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္းေရးခဲ့တာပါ။ ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ပံုကေတာ့ အရင္ ဘ၀ထဲမွာ ပို႔စ္ကပံုေလးပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ လွတယ္ဟုတ္။ :P

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ဒီကေန႔ Adventures of Tom Sawyer စာအုပ္ေလး တင္ေပးပါမယ္ဆိုမွ ဘဏ္ကဖံုးဆက္ေခၚလို႔ ညေနအလုပ္ဆင္းေတာ့ သြားရေသးတယ္။ (အေၾကြးလွမ္းေတာင္းတယ္မထင္နဲ႔ေနာ္.. iBanking Service ေလွ်ာက္ထားတာ ေလွ်ာက္လႊာမွာ တစ္ခုခု လိုေနေသးလို႔ပါတဲ့။) အလုပ္ကထြက္ေတာ့ ၆ နာရီ၊ ေရခ်ိဳးျပီးေတာ့ ၆း၃၀၊ အျပင္ေတာင္ မထြက္ရေသးဘူး မိုးေတြရြာလာလို႔ မိုးတိတ္ေအာင္ေစာင့္လိုက္တာ ၇ နာရီထိုးမွပဲ ဘဏ္သြားဖို႔ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဒီဘဏ္ခြဲရံုးေလးက ည ၈ နာရီအထိဖြင့္တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြလည္းဖြင့္တယ္။ ပံုမွန္ ဘဏ္ဖြင့္ခ်ိန္နဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့ရံုးခြဲဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အလုပ္လစ္ျပီးမွ သြားရမယ့္ကိန္းပဲ။

အင္း.. ထားပါေတာ့ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔စာအုပ္တင္တာ ေနာက္က်သြားရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ဆင္ေျခကန္ၾကည့္တာပါ။ :P စာအုပ္အေၾကာင္းဆက္တာေပါ့ေနာ္..။

အေမရိကန္စာေရးဆရာႀကီး Mark Twain ကိုေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကမွာပါ။ သူ႔ရဲ႕နာမည္ အရင္းကိုေတာ့ သိတဲ့သူနည္းလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ ဟိ ဟိ။ အထင္မႀကီးပါနဲ႔။ ဟိုတစ္ေလာကမွ အင္တာနက္မွာ အမွတ္မထင္ဖတ္လိုက္မိလို႔ပါ။ သူ႔နာမည္ရင္းက Samuel Langhorne Clemens (November 30, 1835 – April 21, 1910)ပါတဲ့။

ကေလာင္နာမည္ Mark Twain ျဖစ္လာပံုကေတာ့ ဒီလိုပါတဲ့။ သူဟာ မစၥပီျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာ Steamboat pilot အင္း.. ေရေႏြးေငြ႔သေဘၤာကပၸတိန္ေပါ့ဗ်ာ အဲဒါ လုပ္ဖူးပါတယ္။ လစာကလည္း အေတာ္ေကာင္းဆိုပဲ။ တစ္လကို ေဒၚလာ ၂၅၀ ရပါသတဲ့။ မရယ္ၾကပါနဲ႔ဦး။ အဲဒီတံုးက တစ္လ ၂၅၀ ဆိုတာ အခုေခတ္အေနနဲ႔ဆို တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၁၅၅,၀၀၀ ႏႈန္းနဲ႔ အၾကမ္းဖ်င္းညီမွ်ပါသတဲ့။ တစ္လကို ေဒၚလာ ၁၃၀၀၀ နီးပါးနဲ႔ညီမွ်ပါတယ္။ လွ်ာရွည္လက္စနဲ႔ ဆက္ရွည္လိုက္ရရင္ သူက သူ႔ညီကိုလဲ အဲဒီအလုပ္လုပ္ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ညီလည္း pilot မျဖစ္ခင္ သင္ယူေနတံုးမွာပဲ သူလိုက္ေနတဲ့ Steamboat ေပါက္ကြဲမႈျဖစ္ျပီး ေသရွာပါတယ္။ အဲဒီေပါက္ကြဲမႈျဖစ္မွာကို Mark Twain ဟာ တစ္လေလာက္ကတည္းက ႀကိဳျပီးအာရံုထဲမွာ သိေနပါတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း စိတ္နယ္လြန္ပညာ Parapsychology ကိုေလ့လာလိုက္စားခဲ့ပါေသးသတဲ့။

အင္း.. ေျပာေနတာ ေဘးေခ်ာ္သြားျပီ။ အဲဒီ မစၥပီျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္ Steamboat ေမာင္းရာမွာ သေဘၤာအႏၱရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔ သြားလို႔ရႏိုင္မယ့္ ေရအနက္ကို သတိထားျပီးၾကည့္ရပါတယ္တဲ့။ ေရစူးတိမ္တဲ့ေနရာဆိုရင္ သေဘၤာေသာင္တင္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။ သူတို႔ေမာင္းတဲ့ Steamboat ေတြအတြက္ စိတ္ခ်ရတဲ့ ေရစူး (ေရအနက္)က ေရေၾကာင္းဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အတုိင္းအတာအရ ၂ ဖာသြန္ (2 fathoms) လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ 1 fathom က ၂ ကိုက္ (2 Yards) သို႔မဟုတ္ (1.8 meter) နဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္။ ေရအနက္ကို ၾကည့္တဲ့လူက သေဘၤာေဘးက sounding line ကိုၾကည့္ျပီး ေရအနက္ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာ ေအာ္ေျပာရပါတယ္။ ေရအနက္က ၂ ဖာသြန္ရွိတယ္ဆိုရင္ bye the mark twain လို႔ေအာ္ပါတယ္။ by the mark ကေတာ့ရွင္းပါတယ္။ twain ဆိုတာက အဲဒီတံုးက သေဘၤာသားေတြသံုးတဲ့ စကားပါ။ two လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္တဲ့။ အျပည့္အစံုဆိုရင္ေတာ့ "according to the mark [on the line], [the depth is] two [fathoms]" လို႔ ေျပာတာပါတဲ့။ အဲဒါကို အတိုေကာက္ေျပာၾကေတာ့ Mark Twain လို႔ပဲ ေအာ္ၾကပါတယ္တဲ့။ အဲဒီစကားေလးကို ယူျပီး သူ႔ရဲ႕ကေလာင္နာမည္ေပးထားတာပါတဲ့။ Wiki မွာဖတ္ရတာပါ။ ပိုျပီးသိခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္သြားဖတ္ေတာ့ေနာ္။ :P

စာအုပ္အေၾကာင္းမေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီစာအုပ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေက်ာ္ၾကားတဲ့လက္ရာတစ္ခုပါ။ အဓိကဇာတ္ေကာင္ Tom Sawyer ဆိုတာ အျပင္မွာ တကယ္ရွိတဲ့ေကာင္ေလးပါတဲ့။ တစ္ေယာက္ထည္းရဲ႕ character ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ သူေတြ႔ဖူးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ရဲ႕ character ေတြကို ေပါင္းစပ္ျပီးေရးထားတာပါလို႔ Mark Twain ကိုယ္တိုင္က ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေႏွာင္းလူေတြကေတာ့ ဒါဟာ Mark Twain ကိုယ္တိုင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ေတြကို အမွတ္တရ ျပန္ေရးထားတာလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီထဲမွာပါတဲ့ ဇာတ္ရံေကာင္ေလး Huckleberry Finn ကလည္း ေခသူမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ စြန္႔စားခန္းေတြအေၾကာင္းကိုလည္း Adventures of Huckleberry Finn ဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ စာတစ္အုပ္ ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကို မဖတ္ဖူးေသးဘူး။

Tom Sawyer ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ USIS မွာ ဖတ္ခဲ့ရတာပါ။ စဖတ္ကတည္းက ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေလးက ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ပါ။ ကေလးခ်င္းအတူတူ Tom တစ္ေယာက္ လူလည္က်ျပီး ျခံစည္းရိုးကို ေဆးညာသုတ္ခိုင္းပံုကေလးကလည္း ျပံဳးစရာပါ။ ကေလးတစ္သိုက္ရဲ႕ စြန္႔စားခန္းေလးေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဗရုတ္က်ခန္းေတြလည္းပါပါတယ္။ စူးစမ္းစပ္စုတက္တဲ့ သဘာ၀ကေလးေတြကိုလည္း လွလွပပ ေရးသြားတာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ကေလးေတြနဲ႔ ပါသြားသလားလို႔ေတာင္ ထင္မိပါတယ္။ အဲေလာက္ညႊန္းရရင္ ေတာ္ေရာေပါ့ေနာ္။ :P

ျမန္မာျပန္ ရွိမရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုမ်ဳိး ဗရုတ္သုတ္ခက်တဲ့ ေကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ဆရာဇ၀နရဲ႕ "ဆိုးေပ" ကိုေတာ့ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ('ဆိုးေပ' ကလည္း ဘာသာျပန္၀တၳဳတစ္ပုဒ္ပါ။ ဘယ္၀တၳဳကို ျပန္သလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အရင္က မွတ္ထားတာ ျပန္ရွာမရေတာ့လို႔ပါ။) Mark Twain ကေတာ့ ဒီ၀တၳဳကို ကေလးေတြအတြက္ ရည္ရြယ္တယ္လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ 'ဆိုးေပ'ကို အရြယ္မေရြးဖတ္ျပီး သေဘာက်ၾကသလို Tom Sawyer ကိုလည္း ႏွစ္ခ်ဳိက္ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ႏွစ္ခ်ဳိက္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဂႏၴ၀င္၀တၳဳေတြ စိတ္၀င္စားရင္ Penguin Classics series ေတြကို ရွာ၀ယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေစ်းေပါပါတယ္။ S$3 or S$ 4 ေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ စလံုးမွာ စာအုပ္ဆိုင္တုိင္းလိုမွာ ရွိပါတယ္။ ေစ်းတက္သြားရင္ေတာ့ သိ၀ူးေပါ့ဗ်ာ။ Oxford နဲ႔ longman ကေတာ့ ေစ်းနဲနဲပိုမ်ားပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ Oxford ကထုတ္တဲ့ classic series ေတြပါ။ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ သိပ္ျပီးစံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ခဲ့တဲ့ Jack London ရဲ႕ The Sea Wolf ကို S$ 18.50 ေပးရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တန္တယ္ထင္တာပဲ။ :P

Adventures of Tom Sawyer (Content)
Adventures of Tom Sawyer 1
Adventures of Tom Sawyer 2
Adventures of Tom Sawyer 3
Adventures of Tom Sawyer 4
Adventures of Tom Sawyer 5
Adventures of Tom Sawyer 6
Adventures of Tom Sawyer 7
Adventures of Tom Sawyer 8

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ Ebook link ကေလးတစ္ခုထားျပီး Classic Literature ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔၀တၳဳစာအုပ္ေလးေတြ ေ၀မွ်ေပးလာတာ အခုေနာက္ပိုင္း ဆက္မတင္ျဖစ္ဖူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွလဲ သိပ္စိတ္မ၀င္စားၾကဘူး ထင္လို႔ပါ။

အစကေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္ကေလးေတြ ရွိသမွ် ေ၀မွ်ေပးဖို႔ပါ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာက ျမန္မာစာအုပ္က ရွားတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒါ အင္တာနက္ကို ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္မကလိတက္ခင္ကေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေလွ်ာက္သေ၀ထုိးရင္းနဲ႔ 'ေန႔သစ္'တို႔လို ျမန္မာစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး တင္ထားေပးတဲ့ ဆိုက္ေတြေတြ႔ေတာ့မွ ေရငတ္တံုး ေရတြင္းထဲက်သလို ၀မ္းသာအားရ ေဒါင္းေတာ့တာပါပဲ။ အင္း.. ကိုယ့္ထက္အမ်ားႀကီးပိုျပီး စံုစံုလင္လင္ တင္ေပးႏိုင္တာကိုေတြ႔ရေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို ကိုယ္ေ၀မွ်စရာေတာင္ မလိုေတာ့ဘူးေလ။ သူတို႔ဆီမွာက အေၾကာင္းအရာစံု စာေရးဆရာစံု က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တင္ထားေပးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အရမ္းလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို ဆက္မတင္ျဖစ္ေတာ့ပဲ 'ျမန္မာအင္ဂ်င္နီယာဖိုရမ္'မွာ Classic Literature ဆိုတဲ့ topic ေလးဖြင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာရွိတဲ့ အေနာက္တိုင္း ဂႏၳ၀င္၀တၳဳေတြကို တင္ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ေလးမွာလဲ Ebook link ကေလးထားျပီး တစ္ျပိဳင္တည္း တင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္စိတ္မ၀င္စားၾကဘူးထင္လို႔ ဆက္မတင္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း စာအုပ္ေတြမတင္ခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ျပီးသားျဖစ္မွ ဖတ္ညႊန္းသေဘာေလး ေရးျပီးမွ တင္ေပးတာဆိုေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ၀တၳဳရွည္ေတြကို အခ်ိန္ေပးမဖတ္ႏိုင္ေတာ့တာကလည္း တစ္ေၾကာင္းမို႔ ဆက္မတင္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။

ဒါေပမယ့္ ဟိုတစ္ေလာက ကိုညီလင္းဆက္ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ Ebook link ေလးကို ေဖၚျပေပးထားတာကို ကၽြန္ေတာ့ဆီလာတဲ့ link ေတြကိုစစ္ရင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့မွ ငါတာ၀န္ မေက်ျဖစ္ေနပါလားလို႔ ခံစားမိပါတယ္။ အခုလို ေဖၚျပေပးထားတဲ့ ကိုညီလင္းဆက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ် စာအုပ္ကေလးေတြကို ဆက္လက္ျပီး ေ၀မွ်ေပးပါမယ္။ ဖတ္ျပီးသားေရာ မဖတ္ရေသးတာေရာ ဖတ္လက္စေရာေပါ့။ ျမန္မာစာအုပ္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္က 'ေန႔သစ္'မွာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ရွိပါတယ္။ စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား သြားျပီးေဒါင္းႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုဆက္ျပီး အေနာက္တိုင္း ဂႏၳ၀င္၀တၳဳေတြကို Classic Literature ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ ဆက္ျပီး ေ၀မွ်သြားပါမယ္။ ေနာက္ အလ်ဥ္းသင့္ရင္လည္း အခုေခတ္ျပိဳင္စာေရးဆရာေတြရဲ႕ စာအုပ္ေတြကိုလည္း တင္သြားေပးပါ့မယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ non-fiction ေတြပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုေနာက္ပိုင္းစာေရးဆရာေတြရဲ႕ ၀တၳဳေတြကို မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ non-fiction ေတြပဲ အဖတ္မ်ားလို႔ပါ။ (အရင္က ဆရာႀကီးေတြစာကို ဖတ္ရသလို အရသာမရွိဘူး ထင္မိလို႔ပါ။ အမွန္ေတာ့ အစြဲအလန္းပါ။ သိသိႀကီးနဲ႔ ျပင္မရတာကေတာ့ တက္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ မဖတ္ရေသးတာခ်င္းအတူတူ အသစ္နဲ႔ အေဟာင္း ဘယ္ဟာဖတ္မလဲဆိုရင္ နာမည္ေတြကို ရင္းႏွီးေနျပီး ဖတ္ခ်င္ခဲ့တဲ့၊ မဖတ္ျဖစ္ေသးတဲ့ ဂႏၳ၀င္၀တၳဳေတြကိုပဲ ေရြးဖတ္မိမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ေတြးမိပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အေဟာင္းေတြကိုသာ ကုန္ေအာင္လိုက္ဖတ္ေနရရင္ အသစ္ကို ဖတ္မိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔.. ဖတ္စရာေတြကလည္း ကုန္ကို မကုန္ႏိုင္ဘူးဗ်ာ..)

အဲ.. တင္ေပးမယ္ဆိုတာေတာင္ ဒီေန႔ေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ေတြကို mediafire ကို upload တင္ေနတံုးပါ။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ connection ကလည္း တစ္ေန႔ေရႊ တစ္ေန႔ေငြ မဟုတ္လား။ မနက္ျဖန္မွာေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား ရင္းႏွီးျပီးသားျဖစ္ေနၾကမယ့္ အေမရိကန္စာေရးဆရာႀကီး Mark Twain ရဲ႕ "ADVENTURES OF TOM SAWYER" ကို တင္ေပးပါ့မယ္။

ေမ့လို႔.. 'ေန႔သစ္' elibrary ကို ဒီက ေနသြားပါခင္ဗ်ာ။

သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။

"----"

"----"

မသဲမကြဲနဲ႔ ေခၚသံလိုလုိ နားထဲမွာ ၾကားေနတယ္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို ဖြင့္ဖို႔ အားယူေနတံုးပဲ လက္ကိုလာကိုင္ လႈပ္ႏိုးတာေၾကာင့္ ေလးလံတဲ့ မ်က္ခြံေတြကို အႏိုင္ႏိုင္ဖြင့္ရင္း ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ဟင္.. ခ်ာတိတ္ေလး တစ္ေယာက္ပါလား။ ဘာလို႔ငါ့ကို လာႏိုးတာတံုးဟ..။

x x x

အခုတစ္ေလာ စိတ္မပါတာေၾကာင့္ ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း သိပ္မေပ်ာ္တာေၾကာင့္ ဘယ္မွလည္း မလည္ျဖစ္ပါဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔ခင္း ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ အိပ္ေရွ႕ျခံထဲဆင္းျပီး ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုး ဆြဲယူထိုင္ျပီး စာဖတ္လိုက္တာ မ်က္ေစ့ေညာင္းလာျပီး ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တယ္ မသိပါဘူး။ အဲဒါ ခုနက ခ်ာတိတ္ေလး လာႏိုးမွ ႏိုးလာတာေပါ့။

"အင္.. မင္းက ဘယ္သူလဲဟ..၊ ဘာလို႔ ငါ့လာႏိုးတာလဲ.."
"အေနာ့္ကို မသိေတာ့ဘူးလား.."

အံမာ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ေနေသးတယ္။

"ေအးေလ မသိလို႔ေမးတာေပါ့။ ေနပါဦး မင္းက ျခံထဲ ဘယ္လို၀င္လာတာလဲ.. အမႈိက္လိုက္ေကာက္တာလား.."

ေနပါဦး ၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦးမယ္။ အမယ္ အမႈိက္ေကာက္တဲ့ ကေလးနဲ႔ေတာ့ မတူပါဘူး။ ရုပ္ကေလးက သနားကမားေလးပါ။ အသက္ကိုေတာ့ မွန္းလို႔မရဘူး..။ ငါးႏွစ္.. ေျခာက္ႏွစ္.. ေလးႏွစ္.. သံုးႏွစ္.. ဟာ.. မွန္းလို႔မရဘူး။ ထားလိုက္ပါေတာ့။

"ဟာဂ်ာ.. အမႈိက္ေကာက္တဲ့ရုပ္လားဂ်..၊ အေနာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါဆို.."

ေရာ.. ခက္ေတာ့ေနပါပေကာလား။ ျခံထဲလဲ က်ဴးက်ဴးေက်ာ္ေက်ာ္၀င္လာေသး၊ သူမ်ား ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္နဲ႔ ႏွပ္ေနတာကိုလည္း လာေႏွာက္ယွက္ေသး၊ အခုလည္း သူ႔ကို ေသခ်ာၾကည့္ရမတဲ့။ ေအာ္.. ဒုကၡ ဒုကၡ.. အလုပ္ပိတ္ရက္ေလး ေန႔လည္ေန႔ခင္း အိပ္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရပါလား။

နဲနဲကၽြဲျမီးတိုသြားေပမယ့္ ကေလးဆိုေတာ့လည္း စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္ေလ။ မွန္းစမ္း ကိုယ္ေတာ္ေလးကို ႐ႈစားလိုက္စမ္းမယ္။ အေၾကြးရွင္ရဲ႕ကေလးေတာ့ မဟုတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ေခါင္းဆံုးေျခဆံုး ၾကည့္ပါေသာ္လည္း အာရံုထဲမွာ ဇေ၀ဇ၀ါ အေျဖကေတာ့ ေပၚမလာပါ။

"ကဲ.. ကိုယ္ေတာ္ေလး၊ မင္းကို ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ စိုင္းစိုင္းနဲ႔လည္း မတူဘူး၊ ရိန္းနဲ႔လည္း မတူဘူး။ ကဲ.. ေျပာ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။ ပိုက္ဆံေတာင္းမလို႔လား။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ကန္ေတာ့ဆြမ္းပဲ။ ငါေတာင္ လမ္းထိပ္ထြက္ လက္ဘက္ရည္ေသာက္စရာ မရွိလို႔ ဒီမွာလာအိပ္ေနတာ။ မင္းအေမက အေၾကြးေတာင္းခိုင္းလိုက္တာဆိုရင္ေတာ့ ငါမရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္။ မုန္႔ဖိုးေပးမယ္ေနာ္။ ဟုတ္ျပီလား"

"ဟာဂ်ာ.. အေဖရာ.. အဲေလာက္ရက္စက္ရလား။ အေနာ့္ကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေပါ့။ အီးဟီး... ၀ါး..."

ဟိုက္ ဟိုက္ ရွလပတ္ရည္.. အဲ ဂုရုေကြးရဲ႕ စကားေတြလဲ ေယာင္ထြက္ကုန္ပါျပီ။ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ေတြလဲ မိုးႀကိဳးပစ္ေက ျဖစ္သြားသလားမသိ၊ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြလဲ ဇီးကြက္မ်က္လံုးျဖစ္ကုန္ျပီ။ ေလာကပါလ နတ္မင္းေတြကယ္ေတာ္မူပါ။ အိုးစြပ္ခြက္စြပ္လည္း မစားမိရပါပဲနဲ႔ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ကေလက၀ေလးတစ္ေယာက္ အေဖလာေခၚေနလို႔ပါခင္ဗ်။

"ေဟ.. ေဟ့ ေဟ့ေကာင္.. ဘာေျပာတယ္ ဘာေျပာတယ္။ မင္းလူမွားေနျပီ။ ငါ ေရမေရာတဲ့ လူပ်ဳိစစ္စစ္ အေကာင္းစားေလးကြ။ ေစာ္ေစာ္ကားကားနဲ႔ပါလား။ ေတာက္.. ဟင္း.. အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲလိုက္ရမလား.."
အဲ.. ကေလးဆိုေတာ့လဲ အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲလို႔ရမွာ မဟုတ္။ အခုမွ ခက္ျပီ။

"ဟုတ္တယ္ဗ်.. ဟုတ္တယ္.. အေနာ္က အေဖ့သားဗ်.. အေဖရဲ႕.. အေနာ့္ကို ပစ္ထားျပီး မမွတ္မိေတာ့ဘူးေပါ့.. အီးဟီး.. ၀ါး..."

ေအာင္မယ္ေလးဗ်.. ၃၇ မင္းနတ္ေတြ၊ ဆိုင္ရာပိုင္ရာေတြ ကယ္ေတာ္မူပါ..။ သူေတာ္ေကာင္း အေကာင္းစားေလးကို ပစ္မထားၾကပါနဲ႔။ ဒီမွာ မဟားဒယား အေဖလာေတာ္ေနလို႔ပါခင္ဗ်...။

"ေဟ့ ေဟ့ေကာင္ မင္း အာျဗဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္မငိုနဲ႔ေလ.. ဒုကၡပါပဲ။ ေဘးအိမ္ေတြၾကားရင္ေတာ့ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ သိကၡာေတြေတာ့ က်ကုန္ေတာ့မွာပါပဲ"
ဘုရားသိၾကားမလို႔ ငါခ်ိန္ေနတဲ့ေကာင္မေလးအိမ္က မၾကားပါေစနဲ႔...။ ဒီကိုယ္ေတာ္ေလးကို အျမန္ဆံုး ဘယ္လိုပ,ထုတ္ရပါ့.. စဥ္းစားစမ္း စဥ္းစားစမ္း..။

"ေဟ့ေကာင္.. မင္း ငါ့ျခံထဲခိုး၀င္လာျပီး တစ္ခုခုခိုးမလို႔ မဟုတ္လား။ ရပ္ကြက္လူႀကီးေခၚျပီး အပ္လိုက္ရမလား။ တစ္ခါထည္း ၾကံ့ဖြံ႕ထဲေရာက္သြားမယ္။ ဘာမွတ္ေနလဲ။ သြားေတာ့ သြားေတာ့ မင္းကို မုန္႔ဖိုး ေပးမယ္။ ဟုတ္ျပီလား"

"ယူဘူးဗ်ာ.. ယူဘူး..။ အေဖ ေမြးတံုးကေမြးထားျပီး အခုမွ ပစ္ထားတာ..။ အ၀တ္အစားေလးေတာင္ အသစ္မ၀ယ္ေပးဘူး။ အခုၾကည့္ အေနာ့္အကၤ်ီေဟာင္းေနျပီဗ်.. ၀ါး.. အကၤ်ီအသစ္၀ယ္ေပး.. အသစ္၀ယ္ေပး.."

ေရာ.. ခက္ျပီ။ ေျပာေလကဲေလ မန္းေလျပဲေလပါလား။ အာျပဲႀကီးနဲ႔ေအာ္ငိုျပန္ျပီ။

"ေဟ့ေကာင္ ေဟ့ေကာင္.. ရာရာစစ အကၤ်ီေတာင္၀ယ္ေပးရဦးမယ္ ဟုတ္လား။ မင္းအေဖမ်ားမွတ္ေနလားကြ.. ဟင္.."
အဲ... မွတ္ေနလို႔ အေဖလာေတာ္ေနတာေပါ့။ ေအာင္မယ္ေလး ဒုကၡနဲ႔ လွလွနဲ႔ေတာ့ ေတြ႔ပါေရာ့လား။ အေမေရ.. ကယ္ေတာ္မူပါဦးဗ်..။

"မွတ္တယ္ဗ် မွတ္တယ္။ အေနာ္ အေဖ့သား ပန္းစကားေလဗ်ာ.. အေဖကိုယ္တိုင္ နာမည္လွလွေလး ေပးထားျပီး အခုေတာ့ ပစ္ထားတယ္ေပါ့။ အီးဟီး... ၀ါး..."

ဟိုက္.. 'ပန္းစကား' ဒီနာမည္ ၾကားဖူးသလိုပဲ။ ပန္းစကား.. ပန္းစကား.. ကၽြန္ေတာ္ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ေရရြတ္ေနတံုးပဲ ခ်ာတိတ္ကေလးက စိတ္တိုလာပံုနဲ႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚခုန္တက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့ရင္ဘတ္ကို လက္သီးနဲ႔ထိုးလိုက္တာ..

ဘုတ္..။
အင့္..။

x x x

ဘုတ္.. ကနဲ အသံၾကားလိုက္ျပီး ရင္ဘတ္က အင့္.. ကနဲေအာင့္သြားလို႔ လန္႔ႏိုးသြားေတာ့မွ ေအာ္ သရက္ပင္ေအာက္ ပက္လက္အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ ရင္ဘက္ေပၚ သစ္ကိုင္းေျခာက္ျပဳတ္က်တာကိုး...။ အင္.. ဒါနဲ႔ ခုနက ခ်ာတိတ္ေလးေရာ.. ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ အင္.. အဲဒါက အိပ္မက္ပဲ။ အင္း အင္း ဟုတ္ေပသားပဲကိုး။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘေလာ့ေလးကို စိတ္လိုလက္ရကို ပစ္ထားလိုက္တာ။ ညီမေလးမက္မက္ေျပာတဲ့ ဘေလာ့တြင္းေစာင့္နတ္ကေလးက လာသတိေပးတာျဖစ္မယ္။ တစ္ခုခုေတာ့ ေရးတင္ဦးမွပါပဲေလ ဆိုျပီး ေရးဖို႔စဥ္းစားလိုက္တာ။ ေရးစရာမရွိေသးဘူးဗ်ာ.. ေနာက္ေန႔မ်ားမွပဲ ပို႔စ္အသစ္တင္ေတာ့မယ္ေနာ္..။ :P

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ..။

“Ha ha ha…”

A sudden laughter followed by a frank remark made me uncomfortable.

We were in my room, drinking beer, being tossed in the wave of music when Jun (not John), a coworker from Philippines, laughed out suddenly.

His remark: “I know this song. It’s Matellica’s. Isn’t it? It’s a copied song.”

“Yes,” I answered. “And ya know, in this album, some songs are copied. But not all are,” was my excuse.

But my excuse was crushed under another blow of sharp and bluff comment. He showed no mercy.

“No, I know, from the first song to this one, they’re all copied. I didn’t tell ya ‘cause I don’t know the original artists of those songs. But this one, I definitely know, is Matellica’s.”

It was ‘Call of the sea’ (ပင္လယ္ေအာ္သံ), the second album of my favourite rock star, Lay Phyu.

“Oh, yes. I forget. Songs in this album are all copied,” I confessed in a half annoyed and half embarrassing tone. But he didn’t notice that. Probably he was drunk.

“Don’t you Filipino singers sing copied song?” I queried, after a couple of minutes’ silent.

“Of course,” he answered. “But, ya know, there’re very few copied songs in Philippines. Mostly we create own tune. Today, every artist, even very young Filipino artists, try to create their own tune and are very proud of it. We’re trying to compete with the international artists. We create our own tuned songs, our own style and wanna show our creativity to the world.”

He said these words in a proud and thrilled voice. I listen quietly, embarrassingly and awkwardly. It was one of the unforgettable moments in my life.

“ႏွမလင္ မင္းသည္ ငါ့ေက်ာက္ကုန္းထက္၌ စီးလွ်က္ မေမးရာသည့္အေမးကို ေမးသည္။ ငါမဆိုႏိုင္ေတာ့ျပီ။ စီးဆင္ ႏြံကၽြံသျဖင့္ ငါကုန္းပိုး၍ေျပးေသာေၾကာင့္ ရန္သူလက္မွ လြတ္ေခ်သည္”

x x x x x


မနက္က ကၽြန္ေတာ့္ညီမက ေမးပါတယ္။
“ကိုၾကီး ေကာ္ဖီေသာက္ဦးမွာလား”
-ေအးေပါ့ဟ ေသာက္မွာေပါ့။ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီး လာေမးေနရလား- ဒါက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက ေျပာမိတာပါ။ တကယ္ကေတာ့ ပါးစပ္က “အင္း” လို႔ပဲ ေျပာလိုက္တာပါ။

မနက္အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ အိပ္ယာထလာလာခ်င္း အေမးခံရလို႔ စိတ္နဲနဲတိုသြားတာပါ။ သြားတုိက္ရင္း စဥ္းစားမိတယ္။ “အင္း” လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တစ္ခြန္းထဲနဲ႔ ျပီးသြားမယ့္ ကိစၥကို ဘာလို႔မ်ား ကိုယ္လဲ ေလကုန္ခံ သူမ်ားလဲ စိတ္ညိဳညင္ေအာင္ ဘာလို႔မ်ား ေျပာခ်င္ရပါလဲလို႔။

တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြဆိုရင္ ဘာမွမေျပာပဲေနလိုက္ရင္ ျပီးသြားမယ့္ကိစၥေတြကို ပါးစပ္မထိန္းႏိုင္ပဲ ေျပာမိလို႔ ေျပာသူ နာသူ ႏွစ္ဦးစလံုး အဆင္မေျပျဖစ္ရတာေတြလည္း မနည္းပါဘူး။

x x x x x


ဗညားဦးသည္ မုတၱမတြင္ ၁၅ ႏွစ္ မင္းျပဳၿပီး ျဗတ္ထဗ ပုန္စားသျဖင့္ ဒုန္၀န္းသို႔ေျပာင္း၍ မင္းျပဳရသည္။ ဒုန္၀န္းတြင္ ၆ ႏွစ္မွ် စံရသည္။ ဒုန္၀န္းစား အမတ္ႀကီး ပြန္စိုလည္း နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္၍ အနိစၥေရာက္ခဲ့သည္။ အမတ္ႀကီး ပြန္စို လြန္ၿပီးေနာက္ အမတ္ႀကီး၏သားႏွင့္ ဗညားဦးသည္ အၿမဲပင္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ျပန္သည္။ သူ၏အၾကံေပးခ်က္အရ ဒုန္၀န္းသားမ်ားကို အားလံုး ဦးျပည္းေခါင္းတံုး ရိတ္ေစသည္။

ထိုသတင္းကို ျဗတ္ထဗၾကားလွ်င္ ညီျဖစ္သူ အဲျပဗုန္ကို ဗိုလ္မင္းခန္႔၍ သူရဲ ၇၀၀ ႏွင့္ ဦးျပည္းေခါင္းတံုးရိတ္ေစျပီး ဒုန္၀န္းသို႔ ခ်ီေစ၏။ ေန႔အခါ ေတာမွာခိုၾက၍ ညအခါ ခ်ီေလ၏။ မိုးေသာက္ထ၍ ဒုန္၀န္းၿမိဳ႕ကို ကပ္မိၿပီး နံနက္ၿမိဳ႕တံခါးအဖြင့္တြင္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ၀င္ၾကေလ၏။ အားလံုး ဦးျပည္းခ်ည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တံခါးေစာင့္မ်ားက စစ္သည္မမွတ္သျဖင့္ ၎တို႔ကို မစစ္ေဆးေပ။

အဲျပဗုန္ႏွင့္ သူရဲ ၇၀၀ တို႔လည္း ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ၀င္မိလွ်င္ အျပင္းတိုက္ေလ၏။ ဆင္ျဖဴရွင္ ဗညားဦးလည္း စီးေတာ္ဆင္တြင္ က, မတင္ခင္သျဖင့္ ဆင္မယဥ္သာတစ္စီးထက္သို႔ ခုန္တက္၍ ကိုယ္လြတ္ေျပးေလ၏။

မွဴးမတ္ေသနာပတိ သူရဲသူခက္မ်ားလည္း သူ႔ရွင္ေနာက္သို႔ လိုက္ေသာ္လည္း မမီၾကေပ။ ဆင္ကဲတစ္ဦးႏွင့္သာ ေျပးေသာ္ ေခ်ာင္းအကူးတြင္ ဆင္မသည္ ႏြံကၽြံခဲ့သျဖင့္ သူ႔ရွင္ဗညားဦးကို ဆင္ကဲကိုယ္တိုင္ ကုန္းပိုးလွ်က္ ခုႆဏရံေတာသို႔ ၀င္ေလ၏။

ဗညားဦးသည္ ဆင္ကဲ၏ ေက်ာက္ကုန္းထက္၌ရွိစဥ္ ျမင္ျမင္သမွ် သစ္ရြက္ သစ္သီး သစ္ပြင့္မ်ားကို “ပဇာသစ္သီး၊ ပဇာသစ္ရြက္၊ ပဇာသစ္ပြင့္နည္း” ဟု ဆင္ကဲကို ေမး၏။ ဆင္ကဲသည္ ေမးတိုင္းေျဖၾကား၏။

ေမးဖန္မ်ားလတ္ေသာ္ ဆင္ကဲလည္း ပင္ပန္းလွသျဖင့္ အမ်က္ရွိ၍ “ႏွမလင္ မင္းသည္ ငါ့ေက်ာက္ကုန္းထက္၌ စီးလွ်က္ မေမးရာသည့္အေမးကို ေမးသည္။ ငါမဆိုႏိုင္ေတာ့ျပီ။ စီးဆင္ ႏြံကၽြံသျဖင့္ ငါကုန္းပိုး၍ေျပးေသာေၾကာင့္ ရန္သူလက္မွ လြတ္ေခ်သည္” ဟု အမ်က္ႏွင့္ ရင့္သီးစြာ ဆို၏။

သူ႔ရွင္ဗညားဦးလည္း နားေတာ္ရွသည့္ ဆင္ကဲစကားကို ၾကားလွ်င္ တိတ္ဆိတ္စြာပင္ ေနေတာ္မူ၏။ က်ဳိက္သေတး (က်ာ္သေတွ္)သို႔ ေရာက္ေသာအခါ မွဴးမတ္ေသနာပတိ ဆင္ျမင္းမ်ား မီလာၾက၍ စု႐ုံးၾကၿပီးလွ်င္ ပဲခူးသို႔ ကူးေတာ္မူ၏။
(ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပံုက်မ္း ၊ ႏိုင္ပန္းလွ)

x x x x x

ရာဇာဓိရာဇ္အေရးေတာ္ပံုက်မ္းထဲက ဒီေနရာကို ပထမဆံုးဖတ္ရတံုးကေတာ့ ဒီဆင္ကဲေတာ့ အသတ္ခံရေတာ့မွာပဲ ထင္မိတာပါ။ ‘မင္းခေယာက်္ား ကမ္းနားသစ္ပင္’ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ ရွင္ဘုရင္ကို မဆင္မျခင္ ႏွမလင္လို႔ေတာင္ ဆဲလိုက္ေသး သူက..။ ဘုရင္ကလဲ ဘုရင္ပါပဲ အသက္လုေျပးေနရတာေတာင္ စပ္စပ္စုစု ေတာထဲမွာ သုေတသနလုပ္ေနေသးတာကိုး။

အင္း အဲဒီဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ရရင္ ဗညားဦးလည္း ပဲခူးဟံသာ၀တီမွာ နန္းသစ္တည္ျပီး ေနပါတယ္။ အေျခတက်ရွိေတာ့ မွဴးမတ္ ေသနာပတိေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္အားေလွ်ာ္စြာ ဆုလာဘ္ေတြ ၿမိဳ႕စားရြာစားေတြ ေပးသနားပါတယ္။ ဆင္ကဲကိုေတာ့ ဘာဆုလာဘ္မွ မေပးပါဘူး။
အဲဒီအခါ အစ္မေတာ္လုပ္သူ မဟာေဒ၀ီက ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရင္း ဆင္ကဲဟာ ေက်းဇူးအထူးျပဳခဲ့တယ္ေပါ့။ သူ႔ကိုယ္လည္း ေက်းမက္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ေပးလိုက္ပါဦးေပါ့။

အဲဒီအခါ ဗညားဦးက “အစ္မေတာ္ ဆိုသည့္အတိုင္း သူ႔ေက်းဇူးကား အထူးရွိေပ၏။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးဂုဏ္မေျမာက္ပါ။ ငါတို႔ ဒုန္၀န္းမွ ထြက္ေျပးရစဥ္က သူႏွင့္ငါမွာ တစ္ခရီးတည္း လာရ၏။ ထိုအခါတြင္ ငါ့နားေတာ္ကို ရွနာေလေအာင္ သူဆိုသည္။ ငါ အရွက္ကြဲခဲ့ရသည္။ ေရွးလူမ်ား ဆိုထားၾကသည့္ စကားပံုရွိသည္။ ေက်းဇူးဂုဏ္တစ္ေထာင္ပင္ ရွိေစကာမူ အျပစ္တစ္ခုျပဳမိေခ်က ေက်းဇူးဂုဏ္တစ္ေထာင္စလံုး ပ်က္ရသည္။ ငါလို ဘုရင္တစ္ပါးကို နားမ်က္စိ ရွနာေလေအာင္ သင္းျပဳသျဖင့္ သင္းအသက္ကို မသတ္သည္ကပင္ သင္းေက်းဇူးကို ဆပ္သည္မည္၏။ အစ္မေတာ္သာ သင္းကို ေခၚထားလိုက္ပါ” ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။

ဗညားႏြဲ႔ေနရာက စဥ္းစားေတာ့လဲ မွန္ပါတယ္။ သက္ဦးဆံပိုင္ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ ဘုရင္တစ္ပါးကို အလုပ္အေကၽြး ေက်းကၽြန္တစ္ေယာက္က ဆဲေရးတာခံရတယ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ကို အမ်က္ထြက္မွာပါပဲ။ သူ႔ကို မသတ္ပဲထားတာကပဲ ေက်းဇူးဆပ္ရာေရာက္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဆင္ကဲဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း အသက္စြန္႔ျပီး ဆင္ေမာင္းလဲေျပးရ၊ ဆင္ႏြံထဲနစ္ေနလို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ကုန္းပိုးျပီး အသက္ကယ္ခဲ့ရတဲ့ ေက်းဇူးကိုမေထာက္ ဘာစည္းစိမ္မွမေပးဘူးဆိုေတာ့ စိတ္ထဲေတာ့ခံစားရမွာပါပဲ။ ဒါဟာ စကားတစ္ခြန္းကို မဆင္မျခင္ ေဒါသအေလွ်ာက္ ေျပာမိလို႔ ရရွိႏိုင္မယ့္ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြကို လက္လြတ္လိုက္ရတာပါ။ သူသာ ဒီစကားတစ္ခြန္းကို မေျပာမိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဘုရင့္အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္အေနနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကို ဆုလာဘ္ေတြ ရာထူးေတြ ရႏိုင္မွာပါ။ အခုေတာ့ ေခါင္းနဲ႔ကိုယ္ အုိးစားမကြဲတာကိုပဲ ရွင္ဘုရင္ကို ျပန္ေက်းဇူးတင္ရမလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒါနဲ႔ စပ္ဆက္ျပီး သတိရမိတာက ဆရာနႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ ‘မွန္ေသာစကားကိုဆိုျခင္း’ စာအုပ္ကေလးထဲက အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုပါ။

တစ္ခါက ဘုရင္တစ္ပါးဟာ ၿမိဳ႕ျပင္မွာ ေတာကစားထြက္ရင္း ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ပြဲေတာ္တည္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေစပါတယ္။ သူ ပြဲေတာ္ တည္ခါနီးဆဲဆဲမွာပဲ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ အေရွ႕ကိုလာျပီး ဆြမ္းခံရပ္ပါသတဲ့။ ဘုရင္လည္း ဒါဟာ သိပ္ကို မဂၤလာရွိတယ္ေပါ့။ သူစားခါနီးမွာ ရဟန္းတစ္ပါး လာျပီး အလွဴခံရပ္တာဟာ သူ႔ကို ခ်ီးေျမွာက္ခ်င္လို႔ပဲလို႔ ထင္ပါသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ရဟန္းကို ဆြမ္းေလာင္းလွဴျပီး အမတ္တစ္ေယာက္ကို ရဟန္းေနာက္က လိုက္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ေစပါသတဲ့။ သူ႔အထင္ကေတာ့ ဒီရဟန္းဟာ ဧကန္မုခ် စ်ာန္အဘိဥာဥ္ရေနတဲ့ ရဟႏၱာတစ္ပါး ျဖစ္ရမယ္ေပါ့။

ေစာေစာက အမတ္လည္း ရဟန္းေနာက္ကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ရင္းက တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ရဟန္းဟာ တဲအိမ္တစ္လံုးထဲ၀င္သြားပါသတဲ့။ တဲအိမ္ထဲမွာေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္က ရဟန္းရဲ႕ သပိတ္ သကၤန္းေတြကို ယူငင္သိမ္းဆည္းျပီး ကေလးေတြနဲ႔ ဆြမ္းခံရလာတာေတြကို စားၾကေသာက္ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္တဲ့။ အမွန္ေတာ့ ဒီရဟန္းဟာ မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကို ဆြမ္းခံေကၽြးေနတဲ့ ရဟန္းတုရဟန္းေယာင္ တစ္ဦးပဲေပါ့။

အဲဒါနဲ႔ အမတ္လည္း ျပန္လာျပီး ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ေနတဲ့ ဘုရင္ကို ဒီလို ေလွ်ာက္ပါတယ္။
“အရွင္မင္းႀကီး ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိး လိုက္ၾကည့္ေနဆဲမွာပဲ ရဟန္းဟာ ရဟန္းအသြင္ကြယ္ေပ်ာက္သြားေၾကာင္းပါ”

ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေပါ့ေလ..။ ဘုရင္ကေတာ့ ရဟန္းဟာ တန္ခိုးနဲ႔ ကြယ္ေပ်ာက္သြားတယ္လို႔ ထင္ျပီး သူ႔ရဲ႕အလွဴအေပၚ သိပ္ကို ပီတိျဖစ္ေနပါသတဲ့။ အမတ္ကိုလည္း ဆုလာဘ္မ်ားစြာ ေပးသနားပါတယ္။ အမတ္ေျပာတာကေတာ့ ရဟန္းအသြင္က ကြယ္ေပ်ာက္ျပီး လူအသြင္ေရာက္သြားတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒီေနရာမွာ အမတ္ရဲ႕ စကားအရာလိမၼာပါးနပ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးေလာက္စရာပါ။ သူသာ ဒီရဟန္းဟာ အတုႀကီးပါ။ မိန္းမေတြ ကေလးေတြနဲ႔ပါ ေျပာလိုက္ရင္ ဘုရင္ရဲ႕ အလွဴအေပၚ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာေနတဲ့ သဒၵါစိတ္လည္း ပ်က္စီးသြားမယ္။ ရဟန္းတုလည္း အသတ္ခံရရင္ ခံရႏိုင္တယ္။ သူလည္း ဘာဆုလာဘ္မွ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ အေလွ်ာက္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သံုးဦးသံုး၀ အဆင္ေျပရပါတယ္။

ေစာေစာက ဗညားႏြဲ႕ရဲ႕ ဆင္ကဲအျဖစ္မွာေတာ့ ေဒါသေလွ်ာက္ေျပာမိလို႔ ရရွိလာမယ့္ ဆုလာဘ္ေတြနဲ႔လြဲရံုမက အသက္မေသတာေတာင္ အေတာ္ကံေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ဴိးေရာက္သြားပါတယ္။

စကားတစ္ခြန္းကို အေျပာမတက္မႈေၾကာင့္၊ မလိုအပ္ပဲ ေဒါသအေလွ်ာက္ ေမာဟအေလွ်ာက္ မာနအေလွ်ာက္ ေျပာမိတာေတြေၾကာင့္ အက်ဳိးယုတ္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။ (ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေရာ ဆင္ျခင္ႏုိင္ၿပီလားဆိုေတာ့.. ဟဲ ဟဲ သူမ်ားကိုပဲ ဆရာလုပ္တက္တာပါ။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့…။)

အင္း.. လာလည္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ခင္လည္းခင္တယ္ အားလည္းနာပါတယ္။ အသစ္မတင္ႏိုင္ေတာ့ အားနာတာေပါ့ဗ်ာ။ အခုတစ္ေလာ မေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြကမ်ားသား... ဆင္ေျခေတြ.. ဆင္ေျခေတြ.. :P

တစ္..။ အလုပ္မ်ားတယ္ဗ်ာ။ ဟိုတစ္ေလာကဆို အလုပ္က pressure မ်ားေတာ့ stress ၀င္တယ္။

ႏွစ္..။ အင္း.. စိတ္မပါဘူး..ယင္းဂလိပ္လိုဆို mood မ၀င္ဘူးေပါ့ဗ်ာ.. :P

သံုး..။ ညစ္ေနတယ္.. အခုတစ္ေလာ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ "နံရံကိုလက္သီးနဲ႔ထိုးမိတယ္" သီခ်င္းက ေခါင္းထဲေရာ ပါးစပ္ထဲေရာ ေရာက္ရာက္လာတက္တယ္။ ဘာကိုအျပစ္ရွာ ပံုမွာလဲ.. တရားခံအရင္းဟာ ဘယ္သူလဲ.. ကိုယ္ေလစဥ္းစား မရႏိုင္တိုင္း.. နံရံကိုလက္သီးနဲ႔ ထိုးမိတယ္.. တကယ္ေတာ့ မထိုးပါဘူးဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္က ကုိယ့္အသားနာမွာ သိပ္ေၾကာက္တာ :P ဘယ္ေလာက္ေဒါသထြက္ထြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ အနာမခံပါဘူး.. ဟိဟိ။

ေလး..။ အဲဒါနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ကာတြန္းကားေတြ လိုက္ရွာၾကည့္တယ္။ (မဆိုင္ဘူးလား.. ဟီး)။ ကၽြန္ေတာ္က အခုအရြယ္အထိ ကာတြန္းကား ၾကည့္တံုး။ Tom & Jerry က ကၽြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆံုး ကာတြန္းကား။ ေနာက္ျပီး ငယ္ငယ္ထည္းက ႀကိဳက္တာ အခုထိ ျပန္ၾကည့္လည္း မရိုးႏိုင္တာ Jungle Book. ေမာဂၢလိနဲ႔ ၀က္၀ံႀကီး ဘာလူးတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား သီခ်င္းဆိုျပီးကတဲ့ အခန္းဆို သိပ္ႀကိဳက္တာ..။

ငါး..။ သီခ်င္းေတြ ေလွ်ာက္ရွာျပီး ေဒါင္းတယ္။ သီခ်င္းအသစ္ေတြထက္ အေဟာင္းေတြကို လုိက္ရွာတယ္။ အသစ္ေတြက အခ်ိန္မေရြး ၀ယ္လို႔ရတယ္ေလ။ အေဟာင္းေလးေတြက လိုခ်င္ရင္ ေရႊထက္ရွားတယ္ မဟုတ္လား။ ျမန္မာသီခ်င္းေရာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေရာ အေဟာင္းတကာ့အေဟာင္းေတြ လိုက္ရွာေဒါင္းတယ္။

အဲမွာ ရွာရင္းနဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးကိုေတြ႔လို႔ လာလည္တဲ့ ဦးဦး ေဒၚေဒၚ ကိုကို မမ ညီ ညီမေလးမ်ား အပ်င္းေျပၾကည့္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒါေလးနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ၾကပါေနာ္။