Author: vanko
•11:25 PM

အႀကံကုန္လို႔ ဆားခ်က္တယ္ မထင္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ တစ္ခါမွ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ကူးယူျပီး မေဖၚျပဘူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ ဆရာႀကီးေအာင္သင္းရဲ႕ ကန္႔ကူလက္လွည့္ ေဆာင္းပါးေလးကို ျပန္ဖတ္မိျပီး စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးမႈေရာ၊ ေလးစားမႈေရာ ျဖစ္လာလို႔ပါ။ မူလတန္းက ဆရာမကိုလည္း သတိရျပီး မ်က္ရည္လည္မိပါတယ္။ လူေတြအထင္မႀကီးတက္တဲ့ မူလတန္းျပ ဆရာေတြရဲ႕ အခက္အခဲ၊ တာ၀န္ေတြကို နားလည္ခံစားတက္ၾကေစဖို႔ပါ။ ဖတ္ျပီးသူေတြအတြက္ ျပန္အမွတ္ရေစသလို မဖတ္ရေသးသူေတြအတြက္လည္း ဆရာ႔ဂုဏ္ေက်းဇူးကို နားလည္ခံစားတက္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ ဆရာႀကီးနဲ႔ သက္ဆိုင္သူေတြကို ခြင့္မေတာင္းႏိုင္တာကိုေတာ့ နားလည္ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္မယ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးက ရွည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံုးပိုင္းခြဲျပီး တင္ေပးပါမယ္။ အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

(ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေက်ာက္သင္ပံုး ေက်ာက္တံနဲ႔ ေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဟုိးအရင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ သင္ပုန္းေပၚမွာ ကန္႔ကူဆံနဲ႔ ေရးခဲ့ၾကရပါတယ္တဲ့။ ကန္႔ကူလက္လွည့္ဆိုတာ ဆရာက ၀လံုးေလးမွ ၀ိုင္းေအာင္ မေရးတက္ေသးတဲ့ ကေလးကို သူ႔လက္ကေလးေပၚကေန အုပ္ကိုင္ျပီး လက္ထဲက ကန္႔ကူဆံေခ်ာင္းကေလးကို ဘယ္လိုလွည့္ရ ၀ိုက္ရမယ္ဆိုတာ သင္ေပးတာကိုေျပာတာပါ။ အဲဒီဟာေလးကို ညႊန္းတာပါ။ အဲဒီက စပ္ဆက္ျပီး လက္ထပ္သင္ေပးတယ္ ဆိုတဲ့ စကားလဲ ေပၚလာတာပါ။ မသိေသးတဲ့ ညီငယ္ ညီမငယ္ေလးေတြအတြက္ ဗဟုသုတပါ။ သိျပီးသား အစ္ကို အစ္မမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လွ်ာရွည္မိတာကို သည္းခံၾကပါခင္ဗ်ာ။)

(ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက စာလံုးေပါင္းပါ။ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးမွာ "ကန္႔ကူလက္လွည့္"လို႔ ေပါင္းထားေပမယ့္။ အထဲက ေဆာင္းပါးမွာေတာ့ "ကံ့ကူလက္လွည့္" လို႔ ေပါင္းထားပါတယ္။ ဘယ္ဟာက မွန္မလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးက စာလံုးေပါင္းအတိုင္းပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။)

ကန္႔ကူလက္လွည့္

ကြ်န္ေတာ္က တကၠသိုလ္တြင္ ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ စာသင္ၾကားပို႔ခ်မႈတြင္လည္း အေျပာအေဟာ အသင္အၾကား ေကာင္းသည္ဟု အတန္အသင့္ နာမည္ရခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္မေရာက္ေသးမီကလည္း ေတာင္တြင္းႀကီးျမိဳ႕ "မိုးထိအလယ္တန္းေက်ာင္း" တြင္ အလယ္တန္းနည္းျပဆရာအျဖစ္ ႏွစ္ႏွစ္၊သံုးႏွစ္ခန္႔ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးပါေသးသည္။ ထုိစဥ္ကလည္း သင္ၾကားမႈႏွင့္ပတ္သတ္၍ အတန္အသင့္ နာမည္ရခဲ့သည္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ၾကြား၀ါေနျခင္းဟု မထင္ပါႏွင့္။ ကြ်န္ေတာ့အဖို႔ ဘာမွပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားမေနဘဲ ထိုသုိ႔အဆင့္ေလာက္ထိေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စာသင္ေကာင္းသည္ဆိုေသာ ဆရာမ်ဳိးကိုလည္း "ေၾသာ္... စာသင္ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ" ဟု ေအာက္ေမ့လိုက္႐ံုမွ်သာ ရွိပါသည္။
စာသင္ၾကားမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ဒူးတုန္ျပီး လန္႔သြားေလာက္ေအာင္ ႀကံဳရသည္မွာ ၁၉၆၃-၁၉၆၄ တစ္၀ိုက္ေလာက္ဆီက ျဖစ္ပါသည္။
သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္တြင္ ဆရာျဖစ္ေနေလျပီ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းပိတ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့ဇာတိ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕သို႔ ျပန္သြားေလ့ရွိပါသည္။ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕ ျပန္ေရာက္သြားလိုက္လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္အမ်ားဆံုး အခ်ိန္ျဖဳန္းေသာေနရာမွာ ေရႊအင္းေတာင္ဘုရားႀကီး ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚရွိ "အမ်ဳိးသားျပတိုက္"တြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုျပတိုက္ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အမႈေဆာင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ တက္ၾကြစြာလုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္ေနလင့္ကစား ကၽြန္ေတာ့ကို အေ၀းေရာက္အမႈေဆာင္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရန္ကုန္တြင္ လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရွိသည္တို႔ကို လုပ္ေဆာင္ေပးရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမႈေဆာင္အဖြဲ႕မွ တက္ၾကြစြာလႈပ္ရွားသူမ်ားတြင္ မိုးထိေက်ာင္းက မူလတန္းျပဆရာ 'ဦးဥာဏ္စိန္' တစ္ေယာက္လည္း ပါ၀င္ပါသည္။ မိုးထိေက်ာင္းႏွင့္ ေရႊအင္းေတာင္ဘုရားမွာ ကပ္လ်က္ရွိေနသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပတိုက္ဘက္သို႔သြားလွ်င္ ဆရာကိုဥာဏ္စိန္ဆီသို႔ ၀င္သြားေလ့ရွိပါသည္။
ကိုဥာဏ္စိန္က မူလကေတာ့ အႏုပညာနည္းျပ (ပန္းခ်ီနည္းျပ)ဆရာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ပန္းခ်ီနည္းျပဆရာမ်ားကိုလည္း စာသင္ဆရာလုပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူက မူလတန္းဆရာအျဖစ္ 'သူငယ္တန္း'ကို သင္ၾကားေနရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္ေထြရာေလးပါး စကားေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အခန္းဆီလိုက္သြားပါသည္။ သူသင္ၾကားေနသည္ကို အမွတ္မထင္ တေစ့တေစာင္း လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာစာမွသင္သည္လည္း မဟုတ္ပါ။ သင္ပုန္းေပၚတြင္ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ ေရးေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ အ႐ုပ္က မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ လိပ္႐ုပ္။ ထိုစဥ္က ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားတြင္ ေတြ႔ရေသာ 'ဖိုးေရႊလိပ္'မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သာ သိသည္မဟုတ္ပါ။ သူ႔တပည့္ ကေလးေတြကလည္း သိၾကပါသည္။ "ေဟး...ဖိုးေရႊလိပ္ကြ" စသည္ျဖင့္ ေအာ္ၾကပါသည္။ သူက ထိုအ႐ုပ္၏လက္ထဲသို႔ တုတ္ေကာက္တစ္ခု တပ္ေပးလိုက္ျပန္သည္။ ကေလးေတြက "တုတ္ေကာက္နဲ႔ကြ"ဟု ေအာ္လိုက္ျပန္ပါသည္။ ပါးစပ္တြင္ ေဆးတံတပ္ေပးလိုက္ျပန္သည္။ ကေလးေတြက "ေဆးတံနဲ႔ေဟ့" စသည္ျဖင့္ ေအာ္လိုက္ၾကျပန္ပါသည္။
ထိုအ႐ုပ္ေရးျပီးမွ ကိုဥာဏ္စိန္က အတန္းထဲရွိ ကေလးမ်ားဘက္လွည့္ျပီး "တစ္ေန႔မွာ ဖိုးေရႊလိပ္ဟာ မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ လမ္းမွာဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔သလဲ ဆိုေတာ့..." ဟုေျပာလိုက္ျပီးေနာက္ သင္ပုန္းတစ္ဖက္စြန္းတြင္ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ကို ေရးေနျပန္ပါသည္။ ကေလးေတြကလည္း ဘယ္သူနဲ႔မ်ားေတြ႕မည္လဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကျပန္ပါသည္။ စင္စစ္ ကေလးေတြသာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ သူဆြဲေနေသာပံုမွာ တစ္စတစ္စ ပံုေပၚလာပါသည္။ ကေလးေတြက "ယုန္ကေလး"ဟု တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါးႀကီး ေအာ္လိုက္ၾကျပန္ပါသည္။ ယုန္ကိုလည္း ဟုိဟာတပ္ သည္ဟာဆင္လိုက္ရာ မ်က္မွန္နဲ႔ အထုပ္အပိုးနဲ႔ ျဖစ္သြားျပန္ပါသည္။ သူက တစ္ခုခုတပ္ဆင္ေပးလိုက္တိုင္း ကေလးေတြကလည္း တေသာေသာႏွင့္ သေဘာက်ေနပါသည္။ သူကဆက္၍-
"အဲဒီလို ဘဘႀကီးဦးေရႊယုန္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ဖိုးေရႊလိပ္က ဘယ္လိုလဲ ဘဘႀကီးရဲ႕ ဘယ္ၾကြမလို႔လဲ လို႔ေမးလိုက္တယ္။"
ေရွ႕ေလွ်ာက္ျပီး သူဆက္ေျပာေနသည္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ဘာရယ္မဟုတ္ သူ႔ပါးစပ္ထဲ ေရာက္လာသမွ် သူစိတ္ကူးေပါက္သမွ်ေတြကို ပံုလိုလိုဘာလိုလို လုပ္ျပီးေျပာေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဆရာကိုဥာဏ္စိန္ ကၽြန္ေတာ့ကိုျမင္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ သေဘာက်စြာရယ္လိုက္ျပီး "လာေလဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားေရာ နားေထာင္သြားပါဦးလား" တဲ့။
"ေတာ္ပါျပီဗ်ာ၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္သာ ဘုရားေပၚလာခဲ့ပါ" ဟု ရယ္ေမာေျပာဆိုျပီး ထြက္လာခဲ့ပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႔စာသင္ခန္းထိ ေရာက္သြားျပန္ေတာ့သည္။ ထိုနည္းတူ အ႐ုပ္ေတြေရးျပီး ေပါက္တက္ကရ ပံုျပင္လိုလို ဘာလိုလိုေတြ ေျပာေနတာကိုပဲ ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ သံုး,ေလးရက္ေလာက္ရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ ...
"ခင္ဗ်ားက ဘာစာမွသင္တာလည္း မေတြ႕ရပါလားဗ်" ဟု ရယ္ေမာကာ ေမးလိုက္ေတာ့...
"စာသင္တာ အေရးႀကီးတာမွတ္လို႔ဗ်ာ၊ ဘယ္အခ်ိန္သင္သင္ ရတဲ့ကိစၥ" ဟု ရယ္ျပီးေျပာပါသည္။ ျပီးမွ "တကယ္ေျပာတာဗ်... စာသင္တာ ဘယ္အခ်ိန္သင္သင္ ျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေနဖို႔လိုတယ္။ ေက်ာင္းကို ေၾကာက္စရာႀကီးလို႔ ေအာက္ေမ့မသြားဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ဗ်။ ေက်ာင္းေနေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေနရတာဗ်"
ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲတြင္ "အင္း.. သူေျပာတာလည္း ဟုတ္သားပဲ" ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္သြားေတာ့ သူလုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းခန္းအျပင္ဘက္ ျပဴတင္းေပါက္နား ထိုင္ခံုေလးတစ္လံုးကိုခ်ျပီး ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အလန္႔ဆံုးကိစၥကို ထိုေန႔တြင္ ေတြ႔ရပါေတာ့သည္။
ေရွ႕ဆံုးတန္းက ကေလးတစ္ေယာက္မွာ တအီအီႏွင့္ ငိုေနပါသည္။ သူဆြဲေနေသာ အရုပ္ေတြကိုလည္းမၾကည့္၊ စာသင္ခန္းအျပင္ဘက္သို႔သာ တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ျပီး တအီအီငိုေနပါသည္။ ကေလးၾကည့္ရာဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မန္က်ည္းပင္ရိပ္တြင္ ထိုင္ေနေသာ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ကိုဥာဏ္စိန္ကလည္း ထိုကေလးကို ရွိသည္ပင္ မေအာက္ေမ့၊ သူ႔ဘာသာ အရုပ္ေတြကိုေရးလိုက္ ပံုေျပာလိုက္ လုပ္ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုကေလးကိစၥကို ကိုဥာဏ္စိန္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုသည္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကိုဥာဏ္စိန္က ျပဴတင္းေပါက္မွ အျပင္သို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ျပီး ...
"ေဒၚေအးသာ စိတ္ခ်လက္ခ် ျပန္စမ္းပါ။ ခင္ဗ်ားမရွိရင္ ခင္ဗ်ားေျမးကို က်ဳပ္ထိန္းႏိုင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရွိေနလို႔ကေတာ့ ဒီေကာင္တစ္သက္လံုး အငိုတိတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး"
ထိုသို႔ေျပာလိုက္ကာမွ ဟိုအေကာင္ကေလးကလည္း အသံျမွင့္ျပီး စီကနဲငိုလိုက္ျပန္ပါေတာ့သည္။ အဘြားျဖစ္သူ အေဒၚႀကီးကလည္း သူ႔ေျမးကို သံေယာဇဥ္မျဖတ္ႏိုင္ပဲ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနပါသည္။
"ခက္တယ္ဗ်ာ ... ကေလးေတြကို ထိန္းရတာ က်ဳပ္မေၾကာက္ပါဘူး။ အဲဒီလို အဘြားႀကီးေတြကို ထိန္းရတာ အခက္ဆံုးပဲ" ဟု ညည္းသလိုလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့ကို လွမ္းေျပာပါသည္။
"ကဲ မျပန္ခ်င္လည္း ေနဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးမျမင္ေလာက္တဲ့ေနရာ ဟိုဘက္ေထာင့္ကြယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ သြားေနစမ္းပါ"
ကိုဥာဏ္စိန္ အထပ္ထပ္ေျပာမွ အဘြားႀကီးလည္း မသြားခ်င္သြားခ်င္ ေထာင့္ကြယ္ကေလးသို႔ ထြက္သြားပါသည္။ သူ႔အဘြားကို မျမင္လိုက္ရေတာ့ ဟိုခ်ာတိတ္ကလည္း ငိုလိုက္သည္မွာ တစ္တန္းလံုး သူ႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကရေအာင္ပင္ ျဖစ္သည္။
ကိုဥာဏ္စိန္ကေတာ့ သူ႔အရုပ္ေတြကို ဆက္ျပီးေရးျပန္သည္။ ကေလးေတြကလည္း ေခြးရုပ္ကေလးကြ၊ ေၾကာင္ရုပ္ကေလးကြ စသည္ျဖင့္ ေအာ္လိုက္ၾကျပန္သည္။ ဟိုခ်ာတိတ္ကေတာ့ သူမ်ားေတြက စီကနဲေအာ္လိုက္လွ်င္ ကေယာင္ကတမ္း ခဏေလာက္ အငိုရပ္လိုက္ျပီး အရုပ္ကိုလွမ္းျပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ အဘြားကိုရွာျပီးေနာက္ တအီအီ ငိုျပန္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုကေလးႏွင့္ ကိုဥာဏ္စိန္ကို ၾကည့္ျပီး စိတ္အိုက္လွပါျပီ။ ငါဆိုရင္ ဘာလုပ္မလဲ ေတြးလိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွမလုပ္တက္ပါ။ ရိုက္ႏွက္ပစ္လိုက္ရေအာင္ကလည္း တကယ့္လူမမည္ကေလးကို ဒီလိုလုပ္လို႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား။
ကိုဥာဏ္စိန္ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပါပဲ။ အရုပ္ေတြေရးလိုက္၊ ပံုျပင္ေတြလိုလို ေျပာလိုက္၊ ဟိုခ်ာတိတ္ကလည္း ငိုျမဲပါပဲ။
အေတာ္ေလးၾကာလာေတာ့ ကိုဥာဏ္စိန္လည္း စိတ္ကုန္လာပံုမ်ဳိးႏွင့္ ထိုကေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာက ျပံဳးစိစိပါပဲ။ ဟိုေကာင္က သူ႔ကို ဆရာစိုက္ၾကည့္ေနမွန္းသိေတာ့ ခဏမွ် ဆရာကိုျပန္ၾကည့္ျပီး အငိုတိတ္သြားပါသည္။ ျပီးေတာ့ စီကနဲ ခပ္က်ယ္က်ယ္ႀကီး ငိုလိုက္ျပန္ပါသည္။
ကိုဥာဏ္စိန္က အတန္းဘက္လွည့္ျပီး ကေလးမ်ားအား ...
"ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ေတြ႔တယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေကာင္ ေက်ာင္းေရာက္ျပီဆိုကတည္းက ငိုတာ ခုထက္ထိ မတိတ္ဘူးကြ။ ဒီေကာင့္မွာ 'အငို'ေတြ အမ်ားႀကီးပါလာတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္း ငိုေနလို႔ကေတာ့ ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းတို႔ပါ၀ိုင္းျပီး ငိုေပးလိုက္ၾကစမ္းကြာ။ ဒါမွ သူ႔အငိုေတြ ျမန္ျမန္ကုန္မွာ"
က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကလည္း သေဘာေပါက္ျမန္လိုက္တာ မေျပာပါႏွင့္ေတာ့။ တစ္တန္းလံုး မ်က္စိကို လက္ဖမိုးႏွင့္ပြတ္ျပီး တအီးအီး ငိုခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾကသည္မွာ ကၽြက္ကၽြက္ညံသြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေနမိပါသည္။ ဟိုခ်ာတိတ္က သူ႔ေဘးက ကေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ အငိုတိတ္သြားေတာ့ ပို၍ပင္ ရယ္မိပါသည္။ ကိုဥာဏ္စိန္က ...
"ဟိုး... ေတာ္ျပီ။ အငိုေတြ ကုန္သြားျပီ" ဟု လက္တားျပီး ေအာ္လိုက္ေတာ့ ကေလးေတြက တ၀ါး၀ါးရယ္ေမာျပီး အငိုရပ္သြားၾကပါသည္။
ဟိုအေကာင္လည္း ကေယာင္ကတမ္း အငိုရပ္ျပီး က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ျဖစ္ေနပါသည္။
ကိုဥာဏ္စိန္ကေတာ့ သူ႔ကို လွည့္လို႔မွ်ပင္ မၾကည့္ေတာ့ပဲ သူ႔ဘာသာ အရုပ္ေတြေရးလိုက္ ပံုျပင္ကိုေျပာလိုက္ လုပ္ေနျပန္ပါသည္။ ဟိုငနဲေလးကလည္း သူေျပာေနသည့္ ပံုျပင္ကို နားေထာင္သလိုလို လုပ္လိုက္၊ အရုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သတိရလိုက္ျပန္သည္မသိ အီကနဲ ငိုလိုက္ျပန္ပါသည္။ ကိုဥာဏ္စိန္က...
"ဟ.. အငိုေတြ မကုန္ေသးဘူးကြ၊ က်န္ေသးတယ္"
ကိုဥာဏ္စိန္ စကားဆံုးေအာင္ မေျပာလိုက္ရပါ။ တစ္တန္းလံုး တေပ်ာ္တပါးႀကီး ၀ိုင္း၀န္းျပီး ငိုခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ၾကျပန္ပါသည္။ သူတို႔တစ္ေတြက သည္လိုငိုလိုက္ရျခင္းပင္ အရသာေတြ႔ေနၾကပံု ေပၚေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔ကိုၾကည့္ျပီး ရယ္လို႔သာ ေနရပါေတာ့သည္။
ဟိုငနဲေလးလည္း မငို၀ံ့ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္သြားပါသည္။ ကိုဥာဏ္စိန္စကားႏွင့္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ 'အငို'ေတြ ကုန္သြားျပီေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္သည္ အထက္တြင္ ေျပာျပခဲ့သည့္အတိုင္း တကၠသိုလ္က ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကေလးငယ္၏ ျပႆနာကို ၾကည့္ျပီး ေခါင္းေျခာက္လိုက္သည္မွာ မေျပာတက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ "ဒီကေလးကို အငိုတိတ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ မလုပ္ႏိုင္ရင္ မင္းကိုသတ္မယ္" ဟု ဆိုလာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေသဖို႔သာလွ်င္ ရွိပါသည္။ ဘာမွ်တက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။
ေက်ာင္းဆင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကိုဥာဏ္စိန္ ဘုရားဘက္သို႔ ထြက္လာၾကေတာ့ ...
"ကိုဥာဏ္စိန္ ခင္ဗ်ားေတာ္တယ္ဗ်။ ဟိုေကာင္ အငိုတိတ္သြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာ သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ က်ဳပ္ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတာနဲ႔ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ေရာက္ေနမွာ"
"ဒီလိုပဲေလဗ်ာ.. သင့္သလို ၾကည့္တြယ္လိုက္ရတာပဲ"
သူကေတာ့ သည္လိုပဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာပါသည္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ကိစၥ လံုး၀မဟုတ္ပါ။ ေၾကာက္စရာ ဧရာမကိစၥႀကီးျဖစ္ေနတာ အမွန္ပါ။
ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ သူငယ္တန္း သင္ၾကားမႈကို စိတ္၀င္စားေနပါျပီ။
ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ ဟိုခ်ာတိတ္ကို သတိထားျပီး ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ ငိုေတာ့ ငိုထားဟန္တူပါသည္။ သူ႔အဘြားကိုေတာ့ မေတြ႔ပါ။ ကြယ္ရာေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ တစိုးရိမ္ရိမ္ ေစာင့္ေနလိမ့္ဦးမည္ ထင္ပါသည္။
ကိုဥာဏ္စိန္၏ သင္ခန္းစာကေတာ့ တစ္ဆင့္တက္သြားပါျပီ။ သူ႔အမူအရာက ျမဴးျမဴးရႊင္ရႊင္၊ ေဖာ္ေဖာ္ေ႐ြေ႐ြ၊ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ အသံကလည္း ၾကည္ၾကည္ခ်ဳိခ်ဳိ။
"ကဲ.. ဒီေန႔ေတာ့ မင္းတို႔ကို ဆီသီးေကၽြးမယ္။ ဆီးသီးစားၾကမလားေဟ့"
"စားမယ္"
တစ္အုပ္ႀကီး ေအာ္ျပီး ေျဖလိုက္ေသာအသံ။
"ဆီးသီး စားခ်င္တဲ့သူ လက္ညွိဳးေထာင္"
တစ္တန္းလံုး လက္ေထာင္ၾကပါသည္။ ဟိုခ်ာတိတ္ကို သတိထားျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမ်ားလို လက္မေထာင္ပါ။ ကိုယ္ကို ေရွ႕ခပ္ကိုင္းကိုင္း ညႊတ္ျပီး ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းႏွင့္ ကိုဥာဏ္စိန္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါသည္။ 'ဆီးသီးတကယ္ေကၽြးမွာလား' ဟု စဥ္းစားေနပံုပါသည္။ သူသာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုဥာဏ္စိန္ကို ဘာေတြအၾကံအဖန္ လုပ္ဦးမလဲဟု ေတြးေနမိပါသည္။ ဘယ္လိုမွ မွန္းလို႔မရ႐ုိး အမွန္ပါ။

ဒုတိယပိုင္းကို ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
Links to this post
Author: vanko
•9:55 PM

ဒီေန႔ေနသာတယ္
ဒါ…ေပ်ာ္စရာပဲ။

ေလအတိုးမွာ ဗံဒါရြက္ေတြ
တျဖဳတ္ျဖဳတ္ခုန္ခ်ၾကတယ္။
ေျမျပင္နဲ႔မထိခင္အထိေတာ့
ေလဟုန္စီးႏိုင္သားပဲ
ဒါလည္းေပ်ာ္စရာတစ္ခုေပါ့။

ေရတံခြန္ေဘးမွာ
ရပ္ေနတဲ့ကေလးကေတာ့
နတ္ေတြရဲ႕ ဂီတသံကိုၾကားရသတဲ့
ဒါလည္းေပ်ာ္စရာပဲေပါ့။

စကၠဴစြန္ေတြ
ေႏွာင္ႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႔
ငွက္ေတြနဲ႔ေတာင္
စကားလက္ဆံုက်ၾကသတဲ့
ဒါလည္းေပ်ာ္စရာတစ္ခုပဲ။

အလုပ္ကအျပန္
လမ္းေပၚကကေလးေတြ
ကန္လိုက္တဲ့ေဘာလံုးက
ရႊံ႕အလူးလူးနဲ႔ လာမွန္တယ္
အား…ဒါလည္းေပ်ာ္စရာပဲဗ်။

ညေမွာင္ေတာ့
လေရာင္က ပိုလင္းသေပါ့
ပိုးစုန္းၾကဴးလဲ
သူ႔အလင္းနဲ႔ အဆင္းနဲ႔တဲ့
ဒါလည္းေပ်ာ္စရာတစ္ခုပဲ။

မနက္ျဖန္ေတာ့
မိုး႐ြာမယ္ထင္တယ္
အင္း… ဒါလည္းေပ်ာ္စရာပါပဲ။

ကဗ်ာမဟုတ္၊ စာမဟုတ္ပါဗ်ာ။ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ေလွ်ာက္ေရးထားတာပါ။ "ခ်င္" Chin Shengt'an ရဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြကို အားက်လို႔လည္းပါပါတယ္။ ေရတံခြန္ေဘးက ကေလးဆိုတာကေတာ့ George Barker ရဲ႕ O' Child Beside the Waterfall ကဗ်ာကို ညႊန္းတာပါ။ ပံုကေတာ့ အေနာ္ဆြဲထားတာေပါ့.. ဟိ ဟိ။ လွတယ္ဟုတ္..။ :P အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။
Links to this post
Author: vanko
•12:46 AM

en.wikipedia.org

ဒီတစ္ပုဒ္ကလည္း Kahil Gibran ရဲ႕ လက္ရာေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ တျခားလက္ရာေတြနဲ႔မတူပဲ ေပ့ါေပါ့ပါးပါးဖတ္ႏိုင္တဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ မူရင္းကို မဆုပ္ကိုင္မိရင္ က်ေနာ့အားနည္းခ်က္သာျဖစ္ပါတယ္။

The Wise King


ဟုိးေရွးေရွးတံုးက ေ၀းလံတဲ့ေဒသက ၀ီရာဏီဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္တစ္ခုမွာ ခြန္အားႀကီးမားသလို ဥာဏ္ပညာလည္းရွိတဲ့ ဘုရင္တစ္ပါး အုပ္စိုးပါသတဲ့။ တိုင္းသူျပည္သားေတြက ဘုရင္ႀကီးကို ခြန္အားဗလၾကီးမားတဲ့အတြက္ ေၾကာက္႐ြံ႕ခန္႔ညားၾကသလို ဥာဏ္ပညာႀကီးမားတဲ့အတြက္လည္း ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကပါတယ္တဲ့။

ျမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အလည္မွာ ေအးျမျပီး ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရတြင္းတစ္တြင္းရွိပါသတဲ့။ အဲဒီေရတြင္းကေရကို ျမိဳ႕ေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုး ေသာက္သံုးၾကရပါတယ္တဲ့။ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသားေတြ အပါအ၀င္ေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တစ္ျမိဳ႕လံုးမွာ အဲဒီေရတြင္းတစ္တြင္းသာ ရွိလို႔ပါပဲတဲ့။

တစ္ညမွာေတာ့ အားလံုးအိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္မွာ စုန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ ျမိဳ႕ေတာ္ထဲကို၀င္လာျပီး အဲဒီေရတြင္းထဲကို ထူးဆန္းတဲ့ ေဆးရည္ ခုႏွစ္စက္ခ်သြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူကေျပာပါတယ္။ “အခုအခ်ိန္ကစျပီး ဒီေရတြင္းကေရကိုေသာက္မိတဲ့လူတိုင္း ႐ူးသြပ္ကုန္ၾကပါေစ” တဲ့။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေရာက္တဲ့အခါ ျမိဳ႕ေတာ္အတြင္းက လူေတြအားလံုးဟာ ေရတြင္းထဲကေရကို ေသာက္ျပီး စုန္းမႀကီး က်ိန္စာဆိုခဲ့သလိုပဲ ႐ူးသြပ္ကုန္ၾကတာေပါ့။ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေတာ္၀န္ႀကီးေတြကေတာ့ မေသာက္ရေသးဘူးေပါ့ေလ။

အဲဒီေန႔မွာေတာ့ လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေတြထဲမွာ၊ ေစ်းထဲမွာ ျမိဳ႕ေတာ္သူျမိဳ႕ေတာ္သားေတြဟာ ဘာအလုပ္မွမလုပ္ၾကပဲ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တီးတိုးတီးတိုးေျပာဆိုေနၾကပါသတဲ့။
“ငါတို႔ ဘုရင္ေတာ့ ရူးေနျပီေဟ့။ ဘုရင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေတာ္၀န္ေတြအားလံုး စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကျပီ။ ဒီလို ဘုရင္အရူးရဲ႕လက္ေအာက္မွာေတာ့ ဒို႔တစ္ေတြမေနႏိုင္ဘူး။ ဒီဘုရင္ကို နန္းခ်ပစ္ၾကမယ္။”
ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ႔ တိုင္ပင္ေနၾကတာပါ။

အဲဒီညေနမွာေတာ့ ဘုရင္ဟာ ေရတြင္းကေရကို ေ႐ႊကလပ္ခြက္နဲ႔ နန္းတြင္းကို ယူေဆာင္လာဖို႔ အမိန္႔ထုတ္လိုက္ပါတယ္။
ေ႐ႊကလပ္ခြက္နဲ႔ေရကို လာဆက္သတဲ့အခါ ဘုရင္ဟာ အားပါးတရကို ေသာက္လိုက္ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕အိမ္ေတာ္၀န္ေတြအားလံုးကိုလည္း ေသာက္ေစပါတယ္။

ဒီအခါမွာေတာ့ အဲဒီေ၀းလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ေဒသက ၀ီရာဏီျမိဳ႕ေတာ္တစ္၀ွမ္းလံုးမွာ အႀကီးအက်ယ္ကို ၀မ္းေျမာက္ရႊင္လန္းမႈေတြနဲ႔ လႊမ္းျခံဳသြားပါတယ္တဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ဘုရင္နဲ႔ အိမ္ေတာ္၀န္ေတြအားလံုးဟာ သူတို႔ရဲ႕ စဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္ကို ျပန္လည္ရရွိသြားၾကလို႔ပါပဲတဲ့။
Links to this post
Author: vanko
•7:26 PM




ဒီကေန႔ ဇန္န၀ါရီ ၁၉ ရက္ေန႔ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ လူ႔အခြင့္အေရးေခါင္းေဆာင္ မာတင္လူသာကင္း(ဂ်ဴနီယာ)ကို ဂုဏ္ျပဳၾကတဲ့ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္နဲ႔ ျမန္မာ့လူ႔အခြင့္အေရးေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မာတင္လူသာကင္းအမွတ္တရဆု Trumpet of Conscience Award ကို ခ်ီးျမွင့္လိုက္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔အတူ အေမရိကန္ ဆီးနိတ္လႊတ္ေတာ္အမတ္ တက္ ကေနဒီ (Ted Kennedy)၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂၽြန္ လီး၀စ္ (John Lweis) နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကေလာဒီ ဘလက္ (Claude Black) တို႔ကိုလည္း အတူခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ လူမည္းအမ်ဳိးသားေတြအတြက္ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအတြက္ အၾကမ္းမဖက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္းလိုပဲ ျမန္မာျပည္မွာလဲ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအတြက္ အၾကမ္းမဖက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ အေမစုကိုလည္း တစ္ေန႔ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြက တေလးတစားနဲ႔ အမွတ္တရ ဂုဏ္ျပဳၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၂၉ ခုႏွစ္မွာေမြးဖြားခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္းဟာ မဟတၱမဂႏၵီလုိပဲ အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၄ မွာ ႏိုဘယ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို ရ႐ွိခဲ့ျပီး ၁၉၆၈ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၄ရက္ေန႕မွာ လုပ္ၾကံခံရတဲ့အတြက္ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ I have a dream မိန္႔ခြန္းဟာ ထင္ရွားတဲ့မိန္႔ခြန္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ မာတင္လူသာကင္းအေၾကာင္းကို သိသေလာက္ေရးဖုိ႔စိတ္ကူးမိေပမယ့္ ရွာရင္းေဖြရင္း ျမန္မာ၀ီကီမွာ အဆင္သင့္ေရးျပီးသားေတြ႔တာနဲ႔ အဲဒီကပဲ ကူးျပီးျပန္ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ အဲလိုကူးယူလို႔ ရ မရေတာ့ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဂၤလိပ္၀ီကီကေတာ့ ဒီလိုပဲ ကူးယူေနက်ပဲဆိုေတာ့ ရမယ္ထင္ပါတယ္။

မာတင္လူသာကင္း
From Myanmar Online Encyclopedia

မာတင္လူသာကင္း (Martin Luther King Jr) ( January 15,1929-April 4,1968) သည္ အာဖရိကန္-အေမရိကန္ သင္းအုပ္ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အေမရိကန္ လူ႔အခြင့္ေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားထဲတြင္ တက္ႁကြထင္ရွားေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ၏ ထင္ရွားခဲ့ေသာ ဂုဏ္ရည္မွာ အေမရိကန္လူ႔အခြင့္အေရးကို ပိုမိုထိေရာက္ေသာ အဆင့္အျဖစ္သို႔ပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မာတင္လူသာကင္း အား ယေန႔တိုင္ပင္ လူ႔အခြင့္အေရး သေကၤတ တစ္ခုအျဖစ္ မၾကာခဏ ရည္ညႊန္း ေျပာဆိုေလ့ရွိၾကသည္။

ကင္းသည္ သင္းအုပ္ဆရာေတာ္ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားမူ႔မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လာေလသည္။ သူသည္ ေမာင္ဂိုမာရီ ဘတ္(စ)ကားလိုင္းအား သပိတ္ေမွာက္မူ႔တြင္ ဦးေဆာင္ခဲ့ၿပီး၊ ေတာင္ပိုင္း ခရစ္ယာန္ေခါင္းေဆာင္မူ႔ ညီလာခံ ႏွင့္ သားဖြားဆရာမ သင္တန္းသူမ်ား၏ အၾကမ္းမဖက္ေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မူ႔ေကာ္မတီ စသည္တို႔ကို ဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့သည္။

၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ကင္းသည္ ဘာမင္ဟန္သို႔ခ်ီတက္ကာ I Have a Dream ဟူေသာ မိန္႔ခြန္းကို ေဟာေျပာခဲ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ သူသည္ လူထု၏ လူ႔အခြင့္အေရးအျမင္မ်ားအား ႏိုးၾကားေစခဲ့ကာ သူကိုယ္တိုင္သည္လည္း အေမရိကန္သမိုင္းတြင္ စည္းရုံးေဟာေျပာျခင္း အေကာင္းဆုံးသူမ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ျဖစ္လာသည္။

သူ၏ အၾကမ္းမဖက္ေရးလႈပ္ရွားမူ႔မ်ားေၾကာင့္ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဘယ္လ ဆုကိုရရွိခဲ့သည္။ သူေသမည့္၁၉၆၈ ခုႏွစ္ထဲတြင္ သူ၏ ဆင္းရဲမြဲေတမူ႔ေလ်ာ့ခ်ျခင္း ႏွင့္ ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲအား ဆန္႔က်င္သည့္ အခ်က္အား ဘာသာေရး ရႈ႔ေထာင့္ မွေန၍ ျပန္လည္သုံးသပ္ခဲ့သည္။

ကင္းသည္ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၄ ရက္ေန႔တြင္ တန္နက္စီျပည္နယ္၊ မင္းဖစ္ၿမိဳ႕တြင္ လုပ္ႀကံခံခဲ့ရသည္။ သူေသဆုံးၿပီးေနာက္ လည္း သူ႔အားဂုဏ္ျပဳကာ ဆုတံဆိပ္မ်ားစြာ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၇၇ တြင္ Presidential Medal of Freedom ဆုကိုလည္းေကာင္း၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ Congressional Gold Medal ဆုတံဆိပ္ကိုလည္းေကာင္း ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမွင့္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္တြင္ မာတင္လူသာကင္းေန႔ ဟူ၍ အေမရိကန္တစ္ႏိုင္ငံလုံး အားလပ္ရက္အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳသတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။

ဒီထက္ပိုျပီး အျပည့္အစံုဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလင့္ကေလးကို သြားပါခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာ၀ီကီလင့္ပါ။

မာတင္လူသာကင္းရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ I have a dream ဆိုတဲ့ မိန္႔ခြန္းကို နားေထာင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလင့္ကေလးကို သြားပါ။

အဲဒီမိန္႔ခြန္းစာသား အျပည့္အစံုလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ေဒါင္းလို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
Links to this post
Author: vanko
•6:41 PM

www.urhired.org.uk


Reader's Digest မွာဖတ္လိုက္ရတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ စာေမးပြဲမွာထူးခြ်န္တဲ့သားသမီး၊ ျပိဳင္ပြဲေတြမွာအႏိုင္ရတဲ့သားသမီးကုိ မိဘမ်ားအေနနဲ႔ ခ်ီးက်ဴးၾကမွာပါ။ ဒါဟာအဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သတိထားစရာတခုရွိပါတယ္တဲ့။ သင္ဟာ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈရလဒ္အေပၚမွာပဲ သိပ္အာ႐ံုစိုက္လြန္းရင္ ကေလးေတြစိတ္ထဲမွာ ခံယူခ်က္လြဲမွားမႈေတြျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ Columbia University က စိတ္ပညာရွင္ Carol Dweck ကစမ္းသပ္မႈတစ္ခု ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြကို သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးအားေပးတာနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္မႈရလဒ္အေပၚ ခ်ီးက်ဴးအားေပးျခင္းတာ ဘယ္လိုအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈေတြ ကြဲျပားသလဲဆိုတာကို စမ္းသပ္ျပခဲ့ပါတယ္။

အရင္ဆံုး Dweck က ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးငယ္တစ္စုကို ဥာဏ္စမ္းပေဟဠိေလးေတြကို ေျဖဆိုေစပါတယ္။ ပေဟဠိေတြက လြယ္တာေရာ ခက္တာေရာပါတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေျဖႏိုင္ေလာက္တဲ့ အဆင့္ေပါ့ေလ။ မေျဖခင္မွာ သူက ကေလးတစ္ခ်ဳိ႕ကို "သားတို႔ သမီးတို႔ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္" လို႔ေျပာျပီး၊ ကေလးတစ္ခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ "သားတို႔ သမီးတို႔ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရေအာင္ လုပ္ရမယ္လို႔" ေျပာထားပါတယ္တဲ့။

ဥာဏ္စမ္းေမးခြန္းေတြ စျပီးေျဖဆိုတဲ့အခါမွာ 'အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားရမယ္'လို႔ အေျပာခံရတဲ့ကေလးငယ္ေတြက ပိုခက္ခဲတဲ့ ပုစၦာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားၾကပါတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ဆင့္အေနနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြအဆင့္ထက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပိုျမင့္တဲ့ အဆင့္က ဥာဏ္စမ္းပုစၦာေတြကို ေျဖဆိုခိုင္းတဲ့အခါမွာလည္း မေအာင္ျမင္ေပမယ့္ စိန္ေခၚမႈကိုစိတ္၀င္တစားလက္ခံျပီး ႀကိဳးစားၾကပါတယ္တဲ့။ အဲ.. ေနာက္ဆံုး final test အေနနဲ႔ ပထမဆံုးေျဖဆိုခဲ့တဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ႔ အဆင့္တူပေဟဠိေတြကိုေျဖဆိုခိုင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ရမွတ္ဟာ ၂၅% ပိုတိုးတက္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ 'အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရရမယ္' သို႔မဟုတ္ 'ထူးခြ်န္ရမယ္'လို႔ အေျပာခံရတဲ့ကေလးေတြကေရာ...။ သူတို႔ကေတာ့ ခက္ခဲမယ္ထင္တဲ့ ဥာဏ္စမ္းေမးခြန္းေတြကို ေရွာင္ရွားျပီး အမွတ္ျပည့္ရဖို႔ ေသခ်ာမယ့္ေမးခြန္းေတြကိုပဲ ေရြးျပီးေျဖၾကပါတယ္တဲ့။ ပိုခက္ခဲတဲ့ ေနာက္တစ္ဆင့္မွာေတာ့ သူတို႔ေလးေတြဟာ စိတ္ဓါတ္ေတြက်ျပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္အျဖစ္ ပထမဆံုးေမးခြန္းေတြကိုပဲ ျပန္ေျဖခိုင္းတဲ့အခါမွာေတာင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ရမွတ္ဟာ ၂၀% က်သြားပါတယ္တဲ့။

Dweck ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္က ဘာမ်ားပါလိမ့္။ သူကေျပာပါတယ္။ "က်ေနာ္တို႔ ကေလးေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္မႈ ရလဒ္အတြက္ ခ်ီးက်ဴးတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔သူတို႔ေလးေတြကို တကယ္တမ္းေျပာလိုက္တာက "စမတ္က်ရမယ္။ အမွတ္ေကာင္းရမယ္။ အမွားအယြင္းျဖစ္စရာေတြကို မစြန္႔စားနဲ႔" လို႔ေျပာလိုက္တာပါပဲတဲ့။

ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈအေပၚ အေလးထားျခင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စိတ္ကူး၊ စြမ္းရည္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေလးေတြကို အခြင့္အေရးေလးေတြကို ဖြင့္ေပးလိုက္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္လို႔ သူကဆိုပါတယ္။

ကေလးေတြကို ပံုစံခြက္ထဲရိုက္မသြင္းပဲ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စိတ္ကူးစြမ္းရည္၊ ျပိဳင္ဆိုင္လိုစိတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြမႈေလးေတြကို ခြင့္ျပဳေပးႏိုင္ၾကပါေစ။
Links to this post
Author: vanko
•11:17 PM

www.pbase.com

“ဘဘ.. အဲဒီဘႀကီးက အရမ္းစကားမ်ားတာပဲ ေနာ္..။”
“ဒါေပမယ့္ သူက ဗဟုသုတစံုတယ္ကြ လူေလးရ။ သူစကားေျပာရင္ ဂရုစိုက္နားေထာင္။ ၾကားလား။”

“ဘဘ... ဘဘဦးအံုးက စကားေျပာရင္အက်ယ္ႀကီးပဲ။ သူရယ္တာကလဲ ေၾကာက္စရာႀကီးေနာ္..။”
“ဟား ဟား။ လူေလးကလဲ မင္းဘဘအံုးက သေဘာေကာင္းပါတယ္ကြ။ သူပဲမင္းအတြက္ မုန္႔ေတြ၀ယ္၀ယ္လာတာ မဟုတ္လား။”

“ဘဘ.. ဦးကုလားက အရမ္းညစ္ပတ္တာပဲ။ ကြမ္းတံေတြးေထြးတာ ေထြးခံထဲကို တည့္တည့္ကို မေထြးဘူး။ စင္ကုန္တာပဲ။ ကေလးလဲမဟုတ္ပဲနဲ႔။ သူေသာက္တဲ့ ေရေႏြးပန္းကန္နဲ႔ သားမေသာက္ခ်င္ဘူး။ ပါးစပ္မွာ ကြမ္းတံေတြးေတြနဲ႔။”
“ဟား ဟား ဟား…။ လူေလးရယ္ ကြမ္းတံေတြးပဲ ေရေဆးပစ္လိုက္ရတာပဲဟာ။ သူေသာက္တဲ့ အၾကမ္းပန္းကန္မေသာက္ခ်င္လဲ တျခားဟာနဲ႔ေသာက္။ ဟုတ္ျပီလား။ ျပီးရင္ ဘဘ ေသခ်ာေဆးေပးမွာေပါ့ကြ။ သူ႔ကို မျပစ္မွားနဲ႔ သူက ဘုရားတရား သိပ္ၾကည္ညိဳတာ။ လူေလး ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္။ ၾကားလား။”

က်ေနာ့္အဘိုးက လူခ်စ္လူခင္ေပါပါတယ္။ သူ႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး။ သူနယ္ကေန က်ေနာ္တို႔ အိမ္မွာ လာေနတာမွ တစ္လမျပည့္ေသးဘူး လမ္းထဲကလူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနျပီ။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ဟိုဘက္အိမ္ ေျပာင္းလာတဲ့ အိမ္ငွားနဲ႔လဲ ခင္လို႔။ အဘစားဖို႔ဆို စားဦးစားဖ်ား လာပို႔လို႔။ မနက္ေစာေစာ ပဲျပဳတ္သည္ကလဲ အဘဖို႔ဆိုျပီး ပဲျပဳတ္ေတြပိုေပးလိုေပး။ ေန႔လည္ခင္း လမ္းထဲကို လာေရာင္းေနက် မုန္႔လက္ေဆာင္းသည္ ဦးေလးႀကီးနဲ႔လဲ စကားလက္ဆံုက်လိုက်။ အဘိုး အိမ္ေရွ႕မွာမ်ား ထြက္ထိုင္ေနရင္ ႏုတ္ဆက္လိုက္တဲ႔လူေတြ။ လူႀကီးလူငယ္မေရြး။ ေယာက်ၤားမိန္းမ မေရြး။ တခ်ိဳ႕ေတြဆို က်ေနာ္လံုးလံုးမသိ။ က်ေနာ္လမ္းထဲမွာ ေနလာတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ.. မရင္းႏွီးတဲ့လူေတြ ရွိေသးတယ္။ အိမ္ငွားေတြဆိုရင္ ပိုဆိုးေပါ့။ သတိကိုမထားမိတာ။ အဘိုးကေတာ့ လူတိုင္းနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလို ခင္သြားတာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ေတြဆိုရင္ နဂိုက က်ေနာ္ ၾကည့္မရတဲ့လူေတြ။ 'ဘဘ.. အဲ့လူက ဘယ္လို'ဆိုရင္ အဘိုးမွာ ျပန္ေျပာစရာ သူ႔အေၾကာင္း ေကာင္းကြက္တစ္ခုေတာ့ အျမဲရွိတက္တယ္။

အဘိုးမဆံုးခင္ အခ်ိန္ေတြမွာ ညညက်ေနာ္သူ႔ကို ႏွိပ္ေပးတ့ဲအခါေတြမွာ အဘုိးက ေျပာတက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ နားလည္ႏိုင္တဲ့အရြယ္ေရာက္ေနျပီေပါ့။
“လူေလးရ.. လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ဆိုတာ ရွိတာပဲ။ ဘဘမွာလဲရွိတယ္။ လူေလးမွာလဲရွိတယ္။ အဲလိုေပါ့ကြ သူတို႔လဲ ျပည့္စံုတယ္ဘယ္ရွိပါ့မလဲ။ လူ႔က်င့္၀တ္၊ ေလာကက်င့္၀တ္ကို ေဖာက္ဖ်က္တဲ့ ဆိုးဆိုးရြားရြား ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္မဟုတ္ရင္ ျပီးတာပဲ။ အဲဒါကို နားလည္ေပးရမွာေပါ့။ အဲဒါဟာ သူ႔တို႔ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို႔ နားလည္လက္ခံေပးႏိုင္မွ လူေလးကို သူတို႔ကခင္မင္ၾကမွာေပါ့။ သူတို႔ရဲ႕ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္တက္ရတယ္ လူေလးရဲ႕။ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္တစ္ခုေတြ႔႔တိုင္း၊ ကိုယ္သေဘာနဲ႔ မတိုက္ဆိုင္တိုင္းသာ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ရရင္ ေလာကမွာ ခင္မင္စရာလူ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ။ ဟုတ္လား။ သူမ်ားကို အျပစ္တင္ခါနီးက်ရင္ ကိုယ့္မွာလည္း တစ္ခုခုေတာ့ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ရွိပါလားဆိုတာကို ျပန္သတိရ။ အဲဒါမွ မိတၱဗလဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြေပါမ်ားတဲ့ အက်ိဳးကိုရမွာေပါ့ လူေလးရဲ႕။ ဘဘေျပာတာကို မွတ္ထား။ ၾကားလား။”

အခုေတာ့ က်ေနာ့္အဘိုး မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ အဘိုးရဲ႕စကားကို ျပန္လည္ဆင္ျခင္ျပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဆံုးမေနရတံုးပါပဲ။

Links to this post
Author: vanko
•8:02 PM

profile.myspace.com

သူငယ္ခ်င္းအားလံုးပဲ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ။ က်ေနာ့ဆီကို သတိတရလာလည္ၾကျပီး ဘာမွျပန္ျပီး ဧည့္မခံႏိုင္လို႔ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း အခုတေလာ ပို႔စ္ေရးဖို႔ေနေနသာသာ အိမ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမလည္ျဖစ္ဖူးျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ေရးဖို႔လဲ Mood မရတာပါပါတယ္။ အခုအသစ္ေတာ့မေရးျဖစ္ေသးပါဘူး။ အရင္က ဘာသာျပန္ထားျပီး မတင္ရေသးတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ လက္ဘႏြန္စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ Kahil Gibran ရဲ႕ The mad man ဆိုတဲ့ စာအတိုေလးပါ။ အခုတစ္ေလာ ဦးခါလီကို ဓါတ္က်ေနလို႔ သူ႔စာေတြဖတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြထဲက သေဘာက်တာေလးေတြကို ဘာသာျပန္ၾကည့္တာပါ။ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိမွာပါ။ အမွားအယြင္းရွိခဲ့ရင္၊ မူရင္းကိုမဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ့အားနည္းခ်က္သာျဖစ္ပါတယ္။

အရူး

က်ဳပ္ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ႐ူးသြားတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားကသိခ်င္တယ္ေပါ့။ ဟုတ္စ။ ဒီလိုဗ်ာ…တစ္ေန႔ေပါ့.. အင္း.. နတ္ဘုရားေတြ မေမြးခင္ ဟိုး…တုန္းက တစ္ေန႔ေပါ့။ က်ဳပ္ ကုလားေသကုလားေမာ အိပ္ေမာက်ေနရာကလဲ ႏိုးလာေရာ က်ဳပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ မ႐ိွေတာ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ မ်က္ႏွာဖံုးခုႏွစ္ခု .. အဲဒါေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမ်က္ႏွာဖံုး ေတြကိုတပ္ျပီး က်ဳပ္က ဘ၀ခုႏွစ္မ်ိဳးမွာ က်င္လည္ေနတာေလ။ က်ဳပ္လဲ မ်က္ႏွာဖံုးမပါေတာ့ပဲ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ျပီးေအာ္ဟစ္ေတာ့တာေပါ့။ “သူခိုးေတြ၊ သူခိုးေတြ၊ ေသခ်င္းဆိုး သူခိုးေတြဗ်ဳိ႕၊ က်ဳပ္မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို ခိုးသြားတယ္”။

လူေတြက က်ဳပ္ကို ၀ိုင္းရယ္ၾကသဗ်ာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေၾကာက္လို႔တဲ့ အိမ္ထဲ၀င္ေျပးၾကတယ္။

အဲလို က်ဳပ္ေလွ်ာက္ေျပးရင္း ေစ်းဘက္လဲေရာက္ေရာ အိမ္ေခါင္မိုးတစ္ခုေပၚမွာ ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဒီလို ေအာ္သဗ်။ “အ႐ူးႀကီးဗ်ိဳ႕ အ႐ုးၾကီး အဲလူႀကီးက အ႐ူးႀကီး” တဲ့။ က်ဳပ္အဲဒီေကာင္ေလးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမ႐ွိေတာ့တဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေျပာင္ႀကီးကို ေနေရာင္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ နမ္းေတာ့တာပဲဗ်။ က်ဳပ္ႏွလံုးသားဟာေလ ေနေရာင္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပင္းပ်သြားသလဲဆိုရင္ က်ဳပ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို ျပန္လိုခ်င္စိတ္ လံုးလံုးကို ေပ်ာက္သြားေတာ့တဲ့ အထိပဲေပါ့။ က်ဳပ္လဲ အိပ္ေမြ႕ခ်ခံရတဲ့လူလိုပဲ ေယာင္ယမ္းျပီး ေအာ္မိျပန္တယ္။ “ျမင့္ျမတ္တဲ့သူေတြပါ၊ ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးခံရတဲ့သူေတြပါ အဲဒါ က်ဳပ္မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို ခိုးသြားတဲ့ သူခိုးေတြပါ။”

အဲလိုနဲ႔ပဲ က်ဳပ္ဟာ အ႐ူးဘြဲ႔ထူးကို ရလာတာပါပဲ။

က်ဳပ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး က်ဳပ္ရဲ႕ရူးသြပ္ျခင္းထဲကေန လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လံုျခံဳမႈကို တစ္ျပိဳင္တည္း ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိခဲ့တယ္။ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းရဲ႕လြတ္လပ္မႈနဲ႔ နားလည္စာနာမႈခံရျခင္းရဲ႕လံုျခံဳမႈ၊ က်ဳပ္တို႔ကို နားလည္ေပးတဲ့သူေတြအတြက္ က်ဳပ္တို႔အတြင္းထဲက တစ္ခုခုကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ သူေတြအတြက္ေပ့ါ။

ႏို႔ေပမယ့္ က်ဳပ္ရဲ႕ လံုျခံဳမႈအတြက္ က်ဳပ္ဘယ္ေတာ့မွ ဘ၀င္မျမင့္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့ သူခိုးတစ္ေယာက္ေတာင္မွ အနည္းဆံုးေတာ့ တျခားသူခိုးေတြရန္က လံုျခံဳေနေသးတာပဲ မဟုတ္လား…။
Links to this post